Dyba Konrad ur. w 1907 r. w Koprzywnicy na Morawach, zm. w 1991 r. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: mgr z zakresu geometrii i matematyki Wydz. Ogólny PL – 1932 r.; inż. arch. Wydz. Architektoniczny (późniejszy Fakultet Architektoniczno-Budowlany Lwowskiego Politechnicznego Instytutu) – 1941 r.; z-ca asystenta (na studiach) – Katedra Geometrii Wykreślnej prof. dra K. Bartla i prof. dra A. Plamitzera we Lwowie; adiunkt w Katedrze Geometrii Wykreślnej zorganizowanej przez prof. dra A. Plamitzera w Krakowie dla tworzącej się wówczas PŚl. – 1945 r.; skierowany do Wrocławia przez prof. dra A. Plamitzera na z-cę prof. i kier. Katedry Geometrii Wykreślnej na Wydz. Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym łączącym w jedną uczelnię Uniwersytet i Politechnikę – 1945 r.; zajęcia dydaktyczne w Opolu – WSP i WSI 1960–1976; kier. Zakładu Geometrii Wykreślnej 1951–1966; kier. Geometrii Wykreślnej 1966–1968; dr n. tech. – 1959 r.; doc. dr hab. nt – 1965 r.; kier. Zakładu Geometrii Wykreślnej w Instytucie Architektury i Urbanistyki 1968–1976; po przejściu na emeryturę funkcja specjalisty. Przygotowanie i przeprowadzenie ogólnopolskiej konferencji naukowo–dydaktycznej z zakresu geometrii wykreślnej i rzutowej – 1960 r.; czł. Komitetu Redakcyjnego Zeszytów Naukowych GEOMETRIA WYKREŚLNA 1958–1971; twórca Szkoły Naukowej: geometria wykreślna i rzutowa, twórca nowej teorii krzywych płaskich wyższych rzędów zwanych „geometrią harmoniczną”, we współpracy z Akademią Medyczną pracował nad jej zastosowaniem w elektrokardiografii. Wypromował czterech dr.; dziewięć prac naukowych własnych, 10 prac naukowo–wychowawczych zespołowych z geologami, lekarzami, matematykami; trzy skrypty uczelniane. Odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi – 1958 r.; Złota Odznaka PWr. – 1965 r.; Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego – 1969 r.; Krzyż Kawalerski O.O.P. – 1970 r.; Honorowa Złota Odznaka Towarzystwa Miłośników Wrocławia – 1976 r.; Order Sztandaru Pracy II klasy – 1977 r.; Odznaka Honorowa Zasłużonemu Opolszczyźnie – 1977 r.; Medal za wybitne zasługi dla rozwoju PWr. – 1977 r. Laureat siedmiu nagród Rektora PWr.; Nagrody Ministra NSzWiT – indywidualna II st. – 1972 r.; indywidualna III st. – 1977 r. Umieszczony na tablicy w hallu Gmachu Gł. PWr. „za wybitne zasługi w rozwoju Politechniki Wrocławskiej”.