Szniolis Aleksander ur. w 1891 r. w Wilnie, zm. w 1962 r. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: inż. na Wydz. Metalurgicznym Instytutu Politechnicznego w Petersburgu – 1911 r.; dr inż. – 1950 r.; prof. PWr.; naczelnik Działu Wodociągowegopraca w DOKP-Wilno 1918–1920; kier. Wydz. techniczno-budowlanego 1920–1924; kier. Oddziału Inżynierii Sanitarnej w Państwowej Szkole Higieny w Warszawie – 1924 r.; jako stypendysta Fundacji Rockefelera studiował w USA na Wydz. Inżynierii Sanitarnej Harvard University w Cambridge, Mass. 1925–1926; kier. Działu Wodnego w Państwowym Zakładzie Higieny w Warszawie 1936–1944; org. i prowadził kursy z zakresu inżynierii sanitarnej dla lekarzy, inżynierów i kontrolerów sanitarnych w Państwowej Szkole Higieny 1929–1936; wykładał na Wydz. Architektury PW Encyklopedię Inżynierii Miejskiej 1936–1939; org. filię Państwowego Zakładu Higieny we Wrocławiu, jej kier. do 1950 r.; czł. Sekcji Higieny Doświadczalnej PAU; WTN; Komisji Ochrony Zasobów Wodnych i Oczyszczania Ścieków PAN; zał. i pierwszy dziekanem Wydz. Inżynierii Sanitarnej PWr. Nestor i twórca szkoły naukowej „Technologia Wody i Ścieków”. Jego oryginalna metoda "obliczania stałego bilansu tlenowego" do dnia dzisiejszego znajduje zastosowanie w rozwiązywaniu zagadnień związanych z ochroną wód. Wypromował siedmiu prof., którzy kontynuowali jego dzieło kształcenia kadry naukowej i zawodowej. Autor 62 pozycji opublikowanych w formie artykułów i podręczników dot. zagadnieniami inżynierii sanitarnej, od podnoszenia zdrowotności wsi, oczyszczania i dezynfekcji wód, oczyszczania ścieków miejskich i przemysłowych do problemów samooczyszczania rzek. Jednym z istotnych osiągnięć były prace związane z poznaniem procesów samooczyszczania rzek i programowaniem ich ochrony przed zanieczyszczeniem. Odznaczenia m.in.: Krzyż Kawalerski O.O.P.; Złoty Krzyż Zasługi.