Ferencowicz Jan ur. w 1902 r. w Warszawie, zm. w 1985 r. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: mgr inż. mech. na Wydz. Mechanicznym PW – 1932 r.; prof. kontrakt. w Szkole Inżynierskiej w Szczecinie 1949–1951.; z-ca prof. – 1953 r.; prof. nadzw. na Wydz. Inżynierii Sanitarnej PWr. – 1962 r.; kier. Katedry Ogrzewania, Wietrzenia i Instalacji Sanitarnych 1953–1954; kier. Katedry Ogrzewania i Wentylacji 1954–1968; kier. Zakładu Wentylacji i Klimatyzacji w Instytucie Inżynierii Chemicznej i Urządzeń Cieplnych PWr. 1968–1973. Nestor i twórca szkoły „Klimatyzacja i Wentylacja”. Obejmuje ona systemy i urządzenia klimatyzacyjne i wentylacyjne wraz z pozyskiwaniem dla ich potrzeb energii ze źródeł niekonwencjonalnych oraz kształtowanie mikroklimatu wewnętrznego ze szczególnym uwzględnieniem zmniejszenia energochłonności tego procesu. Wypromował ośmiu doktorów, dwóch z nich jest prof. tyt. Autor dwóch podręczników akademickich (Wentylacja – 1954, Wentylacja i Klimatyzacja –1964) oraz skryptu (Ciepłownictwo, Ogrzewnictwo, Wentylacja – 1973), na których wychowało się kilka pokoleń inżynierów sanitarnych. Wyróżniony nagrodami Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki – 1963 r. Odznaczenia m.in.: Krzyż Kawalerski O.O.P. – 1957 r.; Medal XXX-lecia PRL; Medal Budowniczego Miasta Wrocławia; Złota Odznaka PWr.