Kolbuszewski Stanisław ur. w 1901 r. w Przemyślu, zm. w 1965 r. we Wrocławiu. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: studia polonistyczne 1919–1925; nauczyciel gimnazjalny w Środzie Wlk. i w Poznaniu 1925–1928; dr n. hum. – 1925 r.; stypendysta Ministerstwa Wyznań Relig. i Oświeć. Publicznego Paryż 1928–1950; st. asystent przy Seminarium Historii Literatury Polskiej Uniwersytetu Poznańskiego 1950–1954; dr hab. – 1950 r.; prof. nadzw. – 1954 r.; prof. zw. – 1956 r.; kier. Katedry Lit. Słowiańskich na Uniwersytecie Łotewskim w Rydze 1954–1959; kier. Katedry Hist. Liter. Pol. (II nowszej) na UWr. 1945–1965; kier. Katedry Hist. Liter. Polskiej w WSP w Opolu 1953–1963; rektor WSP w Opolu 1956–1959; czł. zał. Instytutu Śląskiego w Opolu – 1957 r.; twórca i org. dwu opolskich polonistycznych Szkół Naukowych. Autor ok. 400 prac naukowych, w tym kilkunastu książkowych, popularno–naukowych i recenzenckich. Wybitny znawca i badacz literatury polskiej okresu romantyzmu i modernizmu; również literatur słowiańskich, zwłaszcza czeskiej i rosyjskiej. Inspirator i realizator badań śląskoznawczych. Odznaczenia m.in.: Złoty Wawrzyn Akademicki PAL; łotewska komandoria orderu „Triju Zvaigżnu" i Krzyż Oficerski O.O.P. Szerzej o nim: Stanisław Kolbuszewski (1901–1965) pod red. W. Dynaka, Wrocław 1993, s.160; Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny. Oprac. zespół pod red. J. Czachowskiej i A. Szałagan, Warszawa 1996, t. IV, s. 180–184.