Bac Stanisław Urodził się 30 marca 1887 roku w Kazimierzy Wielkiej w woj. kieleckim. Po ukończeniu gimnazjum w Krakowie wstąpił na Wydział Inżynierii Wodnej Politechniki Lwowskiej. Uzyskując absolutorium, rozpoczął pracę w Katedrze Inżynierii Wiejskiej Akademii Rolniczej w Dublanach, studiując równocześnie rolnictwo. Organizował i dowodził niepodległościowymi organizacjami zbrojnymi – ”Drużyny Bartoszowe”. W latach 1918–1920 walczył w szeregach Wojska Polskiego w stopniu kapitana i został odznaczony Krzyżem Walecznych oraz Medalem Niepodległości. W niepodległej Polsce organizował średnie szkolnictwo zawodowe, prowadząc równocześnie pracę dydaktyczną.
W 1926 roku przeniósł się z Dublan na Politechnikę Lwowską, gdzie oprócz zajęć dydaktycznych kierował Działem Hydrotechnicznym Zakładu Doświadczalnego Uprawy Torfowisk pod Sarnami oraz brał udział w pracach Biura Melioracji Polesia. W 1929 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Wydziale Inżynierii Wodnej Politechniki Warszawskiej, a w 1933 r. habilitował się na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w zakresie melioracji wodnych. Do Państwowego Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach przeniósł się w 1937 r. Zorganizował tam Dział Gospodarki Wodnej, następnie otrzymał nominację na wicedyrektora i na tym stanowisku zastała Go wojna. Zagrożony aresztowaniem za współdziałanie z konspiracją wyjeżdża z Puław na kilka miesięcy. Gdy w lipcu 1944 r. wycofujący się hitlerowcy podpalili gmach Instytutu – dzięki natychmiastowej akcji Profesora budynek ten ocalał. Od władz PKWN w Lublinie Profesor otrzymał nominację na wicedyrektora Instytutu, a od dowództwa I Frontu Ukraińskiego zezwolenie na pobyt w strefie frontowej. W wyludnionych Puławach chronił przez szereg miesięcy bibliotekę i zbiory naukowe Instytutu przed zniszczeniem, a w czasie forsowania Wisły przez I Armię WP brał udział w ratowaniu rannych żołnierzy.
Z chwilą utworzenia Wydziału Rolniczego Uniwersytetu w Lublinie został mianowany profesorem zwyczajnym i Kierownikiem Katedry Melioracji i Meteoro- logii Rolniczej. W 1946 r. przeniósł się do Wrocławia, obejmując Katedrę Melioracji i Inżynierii Rolnej Uniwersytetu i Politechniki. Po wyodrębnieniu Wyższej Szkoły Rolniczej zorganizował Wydział Melioracji Wodnych i został pierwszym dziekanem, zachowując kierownictwo Katedry Melioracji Rolnych i Leśnych.
Prekursorskie badania Profesora prowadzone w zakresie melioracji i uprawy torfowisk, drenowania, meteorologii rolniczej, agrohydrologii wyznaczyły nowe kierunki w nauce i praktyce. Wykazał istotne znaczenie technik melioracyjnych w kształtowaniu środowiska i regulowaniu obiegu wody w glebie i w zlewni.
Profesor Bac uznawany jest za ojca polskiej szkoły erozyjnej. Jego obserwacje nad ruchami gleb wskutek przemarzania doprowadziły do skonstruowania przyrządu pomiarowego, stosowanego później w badaniach polarnych.
W ostatnich latach życia największą Jego pasją były zagadnienia dotyczące relacji las – woda. Działalność w tej dziedzinie rozpoczął w połowie lat pięćdziesiątych, wprowadzając wykłady z melioracji leśnych (od 1955 r.) i tworząc w ramach Katedry Zakład Melioracji Leśnych oraz obejmując, w 1957 r., kierownictwo nowo utworzonego Zakładu Gospodarki Wodnej Instytutu Badawczego Leśnictwa. Położył nacisk na podstawowe badania wpływu lasu na poszczególne elementy bilansu wodnego, środowisko geograficzne oraz gospodarkę rolną. Określał rolę zadrzewień w rolnictwie ograniczającą parowanie oraz erozję gleb.
Zasługą Profesora Baca jest inicjatywa i twórcza inspiracja w zapoczątkowaniu działalności naukowej i dydaktycznej z zakresu melioracji leśnych w naszym kraju. Wydał pierwszy polski podręcznik melioracji leśnych.
Profesor Bac był członkiem rzeczywistym PAN oraz m.in. członkiem Komitetu Nauk Leśnych PAN, Rady Naukowej IBL, Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Leśnictwa, Państwowej Rady Ochrony Przyrody i Wojewódzkiego Komitetu Ochrony Przyrody we Wrocławiu, przewodniczącym Rady Naukowej Karkonoskiego Parku Narodowego. Należał do wielu towarzystw naukowych. W 1962 roku Wyższa Szkoła Rolnicza we Wrocławiu w uznaniu jego wybitnych zasług nadała Mu tytuł doktora honoris causa.
Profesor Stanisław Bac był również znakomitym pedagogiem, wykształcił setki inżynierów oraz był promotorem wielu doktoratów. W uznaniu zasług został udekorowany Orderem Sztandaru Pracy I kl., Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i wielu innymi odznaczeniami.
Odznaczał się nieprzeciętną pracowitością. Był typem mistrza – bezinteresownego, serdecznego opiekuna i przyjaciela swych uczniów, cieszącego się z ich osiągnięć bardziej niż z własnych. Lubił pogodną i życzliwą atmosferę i stale podkreślał potrzebę harmonijnego współżycia ludzi. Cechy te zjednały Mu ogromny autorytet moralny – nie tylko w środowisku wrocławskim.
Profesor Stanisław Bac zmarł 30 maja 1970 roku, spoczywa na cmentarzu Świętej Rodziny na Sępolnie.