Bac Stanisław (jr.) Urodził się 9 stycznia 1929 roku we Lwowie. Do szkoły średniej uczęszczał w Puławach, ukończył ją w II LO we Wrocławiu w roku 1947. Studiował na Wydziale Rolniczym WSR we Wrocławiu, uzyskując w 1952 roku stopień inżyniera w zakresie ogrodnictwa i magistra inżyniera rolnictwa w roku 1953. Podczas studiów magisterskich rozpoczął pracę w Katedrze Meteorologii i Klimatologii WSR. Stopień doktora uzyskał na Wydziale Melioracji WSR we Wrocławiu w roku 1958 na podstawie rozprawy Wpływ mikroklimatu na fenofazy drzew owocowych. Tam też habilitował się w roku 1968 na podstawie rozprawy Badania nad współzależnością parowania z wolnej powierzchni wodnej, parowania terenowego i ewapotranspiracji potencjalnej.
Stanowisko docenta otrzymał w roku 1969, profesora nadzwyczajnego w 1978, profesora zwyczajnego w 1990. Był kierownikiem katedry Agro- i Hydrometeorologii wrocławskiej Akademii Rolniczej od 1971 do 1992 roku, oraz w latach 1984–1992 kierownikiem Zakładu Meteorologii i Klimatologii Instytutu Geografii Uniwersytetu Wrocławskiego.
Odbył krótko- i długoterminowe staże naukowe w b. ZSRR, NRD i NRF, Holandii, Jugosławii i Czechosłowacji.
Jest członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Geofizycznego, członkiem Rady Naukowej Instytuty Meteorologii i Gospodarki Wodnej (20 lat) oraz komitetów PAN: Meteorologii i Hydrologii, Geofizyki, Gospodarki Wodnej i Melioracji, Zagospodarowania Ziem Górskich. Jest współautorem podręczników akademickich: Meteorologia i klimatologia (PWN 1979 i 1981), Agroklimatyczne podstawy melioracji wodnych w Polsce (PWRiL, 1982), Agrometeorologia (PWN, 1988 i 1993), Meteorologia i klimatologia w inżynierii środowiska (Wydawnictwo AR, 1999). Jest współautorem 12 podręczników dla techników rolniczych i ogrodniczych.
Jego dorobek naukowy obejmuje 123 prace, w tym 48 w językach obcych. Wyniki tych prac były prezentowane na licznych konferencjach krajowych i zagranicznych.
Jego działalność naukowa obejmuje problematykę bilansów wodnych obszarów rolniczych, agrometeorologii, klimatologii oraz doskonalenia aparatury pomiarowej (4 patenty). Większość prac dotyczy wyników badań w obserwatorium Agro- i Hydrometeorologii, które zorganizował od podstaw w roku 1960. Jest to unikatowy ośrodek w skali europejskiej, stanowiący zaplecze badawcze dla wykonanych licznych prac magisterskich, doktorskich i habilitacyjnych oraz grantów naukowych.
Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Rodła, złotą odznaką ZNP, złotą odznaką Polskiego Towarzystwa Geofizycznego oraz wyróżniony pięcioma nagrodami ministra i 23 nagrodami Rektora.