Boćko Józef Urodził się 18 marca 1919 roku we wsi Budzyń w województwie lwowskim. Po ukończeniu średniej Szkoły Rolniczej w Białokrynicy, w roku 1939 brał udział w kampanii wrześniowej w szeregach Obrony Narodowej zorganizowanej w Lubaczowie. W roku 1943 wstąpił w szeregi Wojska Polskiego organizowanego w Siedlcach nad Oką. W roku 1944 ukończył Oficerską Szkołę Artylerii w Kostromie uzyskując stopień porucznika artylerii. W szeregach Pierwszej Brygady Artylerii im. J. Bema przebył szlak bojowy z okolic Smoleńska do Puław. Po nieudanym forsowaniu Wisły pod Puławami brał udział w walkach utrzymanie przyczółka Warecko-Magnuszewskiego, gdzie 8 sierpnia 1944 r. został ciężko ranny. W listopadzie 1945 r., jako inwalida wojenny, zwolniony z wojska przybył do powstającego z gruzów Wrocławia. W roku 1949 ukończył studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki. W latach 1949–1951 zorganizował Laboratorium Melioracyjne, którym kierował stale doskonaląc jego profil. W roku 1955 na podstawie rozprawy doktorskiej Wpływ nawodnienia ściekami na plonowanie łąki i niektóre zjawiska biochemiczne gleby uzyskał stopień kandydata nauk rolniczych i stanowisko adiunkta w Katedrze Melioracji Rolnych i Leśnych. Habilitował się w roku 1964 na podstawie rozprawy Gleba jako środowisko oczyszczania ścieków, po czym objął stanowisko docenta oraz kierownika Zakładu Rolniczego Wykorzystania Ścieków w Katedrze Melioracji Rolnych i Leśnych. W roku 1974 Rada Państwa PRL nadała Mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk technicznych. W latach 1955–1980 pełnił obowiązki redaktora serii Melioracja Zeszytów Naukowych Akademii Rolniczej we Wrocławiu.
Działalność naukowo-badawcza profesora Józefa Boćki obejmowała całokształt problemów związanych z odprowadzaniem ścieków i gnojowicy, oceną ich jakości wraz określaniem możliwości utylizacji i/lub oczyszczania tych odpadów płynnych w środowisku glebowym z korzyścią dla rolnictwa i środowiska. Uzyskane wyniki badań umożliwiły wyjaśnienie wielu złożonych procesów biologicznych i fizyczno-chemicznych zachodzących w profilu glebowym podczas zamykania obiegu materii zawartej w wodach zużytych przez środowisko glebowe. Rozwiązania te przyczyniają się do poprawy stanu sanitarnego środowiska a w szczególności czystości wód powierzchniowych i podziemnych.
Dorobek twórczy profesora Józefa Boćki obejmuje ponad 100 oryginalnych prac naukowo-badawczych, popularno-naukowych, opracowań studialnych i projektowych. Jest autorem koncepcji radykalnej ochrony wód w rzekach sudeckich przed zanieczyszczeniem na drodze przerzutu ścieków z gór do nawodnienia lekkich gleb na terenach nizinnych Dolnego Śląska. Jego gruntowna i wszechstronna wiedza oraz bogate doświadczenie w zakresie unieszkodliwiania ścieków i gnojowicy były bardzo często wykorzystywane do rozwiązywania trudnych problemów gospodarki wodno-ściekowej na terenie całego kraju. Czynnie uczestniczył w pracach różnych organizacji naukowych, naukowo-technicznych i społecznych (Związku Inwalidów Wojennych oraz ZBoWiD).
W uznaniu wybitnych zasług dla obronności kraju, nauki, działalności dydaktyczno-wychowawczej i społecznej otrzymał liczne odznaczenia wojskowe i cywilne: Krzyż Walecznych, Medal za Odrę, Nysę i Bałtyk, Medal za udział w Walkach o Berlin, Medal Zwycięstwa i Wolności, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Złotą Odznakę ZNP, Medal Budowniczego Wrocławia.
Zmarł 12 grudnia 1980 r. i spoczywa na cmentarzu przy ul. Buforowej we Wrocławiu.