Bogda Adam Urodził się 3 listopada 1932 roku we Lwowie. Od 1945 roku uczęszczał do liceum ogólnokształcącego początkowo w Krakowie, a od 1947 we Wrocławiu, gdzie w 1951 roku otrzymał świadectwo dojrzałości.
Studia wyższe na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego ukończył w 1959 roku, uzyskując stopień magistra geologii.
Stopień naukowy doktora nauk przyrodniczych nadała Mu w 1970 r. Rada Naukowa Instytutu Biologii Stosowanej Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu na podstawie pracy doktorskiej Mineralogiczne i mikromorfologiczne badania produktów wietrzenia skał macierzystych gleb występujących w Sudetach, a stopień naukowy doktora habilitowanego nauk rolniczych w 1981 roku Rada Wydziału Rolniczego Akademii Rolniczej we Wrocławiu na podstawie rozprawy Skład mineralny i niektóre właściwości gleb brunatnych wytworzonych z granitoidów sudeckich. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1992 roku.
Odbył zagraniczne staże naukowe w Katedrze Krystalografii i Mineralogii Uniwersytetu Leningradzkiego (1977), w Katedrze Gleboznawstwa Akademii Rolniczej w Brnie (1978), w Katedrze Gleboznawstwa Uniwersytetu w Nowym Sadzie (1980).
W latach 1984–1987 był prodziekanem Wydziału Rolniczego, a w latach 1992–1998 członkiem Rady Naukowej Ślężańskiego Parku Krajobrazowego.
Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego, Polskiego Towarzystwa Inżynierii Ekologicznej oraz Sekcji Badań Środowiska Naturalnego Komisji Nauk o Ziemi PAN – Oddział we Wrocławiu.
Dorobek naukowy prof. Adama Bogdy obejmuje około 100 opracowań, w tym 35 oryginalnych prac twórczych. Jest współautorem monografii Właściwości i skład minerałów ilastych gleb Dolnego Śląska (1998). Prace naukowe profesora Adama Bogdy koncentrują się na problematyce wietrzenia i badania produktów wietrzenia w glebach wytworzonych z różnych skał macierzystych (minerałów ilastych oraz masywnych skał macierzystych gleb), badaniu wpływu działalności człowieka na zmiany zachodzące w środowisku glebowym oraz badaniu oddziaływania zmian hydrologicznych i hydrogeologicznych na właściwości fizyczne i chemiczne gleb. Pod Jego kierunkiem prace magisterskie wykonało ponad 35 studentów. Brał udział w zjazdach i sympozjach naukowych, m.in. w Karlowych Varach, Pradze, Nowym Sadzie i Louvain.
Zorganizował pracownię mikromorfologii gleb oraz brał czynny udział w opracowaniu metodyki nad zastosowaniem polskich żywic poliestrowych do utwardzania skał i gleb w celu sporządzania z nich preparatów glebowych.
Za działalność zawodową został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1982), Złotą Odznaką ZNP (1980), Złota Odznaką Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego (1999), Nagrodą Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki – zespołową stopnia I w dziedzinie badań naukowych (1973) oraz 9 razy nagrodą Rektora Akademii Rolniczej we Wrocławiu.