Bohosiewicz Michał Urodził się 25 marca 1914 roku w Banila (Rumunia). Szkołę podstawową ukończył w Rumunii, a gimnazjum w Kołomyi, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości. W 1933 r. rozpoczął studia w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. Przewlekła choroba, a później wybuch wojny, nie pozwoliły mu na ukończenie nauki w normalnym terminie. Jako obywatel rumuński zmobilizowany został w 1939 r. do armii rumuńskiej, w której formacjach weterynaryjnych pełnił służbę do 1944 r. Po repatriacji do Polski, w 1946 r. zapisał się na ostatni rok studiów na Wydział Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Dyplom lekarza weterynarii uzyskał w 1948 r. Michał Bohosiewicz rozpoczął pracę w Katedrze Farmakologii w 1947 r. początkowo jako młodszy asystent, później starszy asystent i adiunkt. W roku 1951 uzyskał stopień doktora nauk weterynaryjnych, w roku 1962 habilitował się z zakresu toksykologii weterynaryjnej i otrzymał etat docenta, a w 1972 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. W roku 1963 został mianowany kierownikiem Zakładu Toksykologii i na tym stanowisku pozostał do przejścia na emeryturę w 1981 roku.
Profesor Michał Bohosiewicz specjalizował się w toksykologii weterynaryjnej, głównie w zakresie laboratoryjnej diagnostyki zatruć zwierząt, był współorganizatorem diagnostycznego laboratorium toksykologicznego w katedrze, które do 1960 r. było jedyną tego typu placówką w kraju. W okresie wieloletniej pracy przeprowadził kilkadziesiąt ekspertyz toksykologicznych w poważnych przypadkach masowych zatruć zwierząt hodowlanych oraz wielokrotnie występował jako biegły sądowy.
Był autorem i współautorem 141 prac doświadczalnych i kazuistycznych, autorem podręcznika Toksykologia weterynaryjna (wyd. 1 – 1970, wyd. 2 – 1979), autorem rozdziałów Zatrucia w podręcznikach zbiorowych: Choroby świń (1974), Choroby owiec (wyd. 1 – 1975, wyd. 2 – 1980), Choroby bydła (1983).
Profesor Michał Bohosiewicz był promotorem 3 doktoratów, opracował 14 recenzji prac doktorskich i 3 recenzje prac habilitacyjnych.
Był członkiem Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych, Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego i Polskiego Towarzystwa Toksykologicznego.
Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz licznymi odznaczeniami regionalnymi i zawodowymi.
Zmarł 30 czerwca 1998 roku, pochowany został na cmentarzu parafialnym przy ul. Bujwida we Wrocławiu.