Bryk Cezariusz Urodził się 11 lutego 1928 roku w Rypinie w województwie bydgoskim, gdzie przebywał do roku 1936. Następnie mieszkał w Osięcinach pow. Nieszawa, a od 1938 – w Pińsku. W roku 1939 na skutek działań wojennych zginął Jego ojciec, a On wraz z matką został deportowany do ZSRR i przebywał w Północnym Kazachstanie, pracując kolejno jako pracownik rolny, kowal, ślusarz, traktorzysta i kombajnista. Po powrocie do Polski w czerwcu 1946 roku osiedlił się wraz z matką w Wałczu w województwie koszalińskim. Ukończył Liceum Ogólnokształcące dla pracujących oraz zaoczne Liceum Pedagogiczne w Złotowie dla czynnych nauczycieli. W tym czasie pracował jako nauczyciel w Wałczu. W 1950 roku przyjęty został na Wydział Mechaniczny Politechniki Wrocławskiej. W 1954 roku uzyskał dyplom inżyniera o specjalności Budowa Maszyn Rolniczych i podjął pracę jako asystent na zorganizowanym w tym czasie Wydziale Mechanizacji Rolnictwa Politechniki Wrocławskiej. W roku 1956 uzyskał stopień magistra. W tym samym roku, został zakwalifikowany na studia aspiranckie w ZSRR. Aspiranturę ukończył obroną pracy kandydackiej Badania wpływu siarczków na proces tarcia i zużycia w Moskiewskiej Akademii Rolniczej im. A. K. Tymirazewa, otrzymując tytuł kandydata nauk technicznych. W roku 1961 podjął pracę w Katedrze Części Maszyn (Podstaw Konstrukcji Maszyn) Wydziału Mechanicznego Politechniki Wrocławskiej na stanowisku adiunkta, prowadząc wykłady i ćwiczenia z podstaw konstrukcji maszyn. Od roku 1966 pracował jako kierownik pracowni maszyn i urządzeń dołowych Zakładów Badawczych i Projektowych Miedzi ”Cuprum” we Wrocławiu przy Kombinacie Górniczo-Hutniczym Miedzi w Lubinie. W roku 1969 decyzją Ministra Przemysłu Ciężkiego powołany został na stanowisko samodzielnego pracownika naukowo-badawczego, z jednoczesnym kierowaniem pracownią maszyn i urządzeń dołowych.
Pracę w Instytucie Mechanizacji Rolnictwa (aktualnie Instytut Inżynierii Rolniczej) Akademii Rolniczej we Wrocławiu rozpoczął w maju 1971 roku na stanowisku starszego wykładowcy. W 1973 roku mianowany został na stanowisko docenta, na którym pracował do 30 września 1982 roku, do momentu przejścia na wcześniejszą emeryturę.
W pracy naukowej zajmował się tarciem i zużyciem części maszyn, będąc uznawanym w kraju tribologiem. Jego zainteresowania naukowe dotyczyły, między innymi, zużycia łożysk ślizgowych i trwałości elementów maszyn rolniczych pracujących w glebie. Zajmował się także projektowaniem siewników zbożowych i opryskiwaczy ciągnikowych. Był autorem kilku patentów i wzorów użytkowych. Był promotorem ponad 50 prac magisterskich oraz dwóch prac doktorskich.
Zmarł 5 lutego 1991 roku i pochowany został na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.