Bubień Zenon Urodził się 20 grudnia 1926 roku w Darewie, woj. nowogródzkie. Szkołę podstawową i średnią ukończył w Baranowiczach, woj. nowogródzkie. W roku 1945 rozpoczął studia na Wydziale Weterynarii Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu, gdzie w roku 1951 otrzymał dyplom lekarza medycyny weterynaryjnej. W roku 1948 będąc jeszcze studentem podejmuje pracę jako wolontariusz w Katedrze Farmakologii i Toksykologii WSR we Wrocławiu. W roku 1950 otrzymał etat zastępcy asystenta, w roku 1951 został asystentem, potem adiunktem (1955 r.).
Stopień doktora medycyny weterynaryjnej uzyskał w 1952 roku, a docenta w 1966 r. po habilitacji z zakresu toksykologii weterynaryjnej. W roku 1976 uzyskał tytuł profesora nauk weterynaryjnych i etat profesora w Zakładzie Farmakologii i Toksykologii AR we Wrocławiu, gdzie pracował do roku 1981, kiedy to został mianowany profesorem Wyższej Szkoły Weterynarii w Konstantynie, a potem w Tiarecie (Algieria). Na uczelniach tych prowadził wykłady i ćwiczenia z toksykologii i farmakologii. Dla studentów tamtejszych uczelni wydał skrypt Pharmacie Vétérinarie. Jako ekspert pomagał w organizacji od podstaw Wyższej Szkoły Weterynarii w Tiarecie.
Od początku swojej pracy zawodowej zajmował się zarówno teoretyczną, jak i praktyczną toksykologią weterynaryjną, prowadząc m.in. diagnostyczne badania toksykologiczne i ekspertyzy dla potrzeb terenowej służby weterynaryjnej. Jego dorobek naukowy zamyka się liczbą 108 publikacji (w tym 25 komunikatów ogłoszonych drukiem i przedstawionych na zjazdach naukowych). Większość opublikowanych prac mieści się w ramach podstawowego kierunku Jego naukowych zainteresowań, którym jest toksykologia pestycydów. Jest jednym z pionierów polskiej toksykologii weterynaryjnej. Był promotorem 3 prac doktorskich we Wrocławiu oraz 9 prac doktorskich w Algierii. Profesor Z. Bubień jest współautorem podręcznika dla studentów i lekarzy weterynarii Receptura weterynaryjna oraz skryptu Ćwiczenia z toksykologii weterynaryjnej.
Był stażystą w Zakładzie Toksykologii Wyższej Szkoły Weterynaryjnej w Lyonie (Francja).
Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych, Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego i Polskiego Towarzystwa Toksykologicznego.
Został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jako żołnierz Wojska Polskiego został odznaczony medalem ”Za udział w walkach o Berlin” oraz innymi odznaczeniami wojennymi.
W latach 1976–1979 był zastępcą dyrektora Instytutu Nauk Fizjologicznych AR we Wrocławiu. Przeszedł na emeryturę w roku 1992.