Cena Mieczysław Urodził się 3 kwietnia 1908 roku w Jarosławiu, gdzie ukończył szkołę podstawową, a następnie gimnazjum typu staroklasycznego. Studia wyższe ukończył w 1932 r. w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie, uzyskując dyplom lekarza weterynarii.
Następnie rozpoczął pracę w Zakładzie Nauki i Higieny Mięsa i Środków Spożywczych Zwierzęcego Pochodzenia w AMW we Lwowie, gdzie w 1934 r. obronił pracę doktorską Przyczynek do rozpoznania włośnicy za pomocą odczynu strącania (promotor – prof. dr A. Trawiński). W latach 1934–39 pracował jako lekarz terenowy oraz redaktor Ilustrowanego Kuriera Codziennego, prowadząc dział hodowli i weterynarii. W czasie wojny zmuszony był do ukrywania się, prowadził jednak praktykę weterynaryjną w rejonie Jarosławia i Sandomierza. Po wojnie przeniósł się do Krakowa, gdzie jeden rok pracował w Katedrze Fizjologii i Żywienia Zwierząt Wydziału Rolniczego UJ. Od 1946 roku rozpoczął pracę w Katedrze Hodowli Ogólnej Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Wrocławskiego, a od 1951 r. – na Wydziale Zootechnicznym ówczesnej Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu. W 1949 roku uzyskał stanowisko docenta z zakresu higieny zwierząt, w 1957 – został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1966 – profesorem zwyczajnym.
Przebywał na wielu stażach i misjach naukowych, m.in. na Węgrzech, w Szwajcarii, we Włoszech, w Niemczech.
Wieloletni redaktor serii Zootechnika – Zeszytów Naukowych WSR (AR), Kierownik Zakładu (Katedry) Zoohigieny (1952–1980), prodziekan Wydziału Zootechnicznego (1957–1959), prorektor ds. studenckich (1959–1961) WSR. Przedstawiciel Uczelni w Komitecie Weterynaryjnym oraz Zootechnicznym PAN, członek Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa, członek Rady Naukowej Instytutu Weterynarii w Puławach oraz Przemysłowego Instytutu Maszyn Rolniczych w Poznaniu, przewodniczący Wydz. Rolniczego WTN, wiceprezydent Międzynarodowego Towarzystwa Higieny Zwierząt (ISAH).
Promotor 22 doktorantów oraz około 100 prac magisterskich.
Autor 2 monografii Materiały do bioklimatologii Polski (1968) i Zakres bioklimatów świata (1972), 6 skryptów z zakresu etologii zwierząt, ekologii rolniczej i zoohigieny oraz ponad 200 publikacji naukowych, w tym 42 w językach obcych. Wyniki swoich prac przedstawiał na zagranicznych konferencjach, m.in. w Wiedniu, Berlinie, Lipsku, Lund, Uppsali, Kopenhadze, Sofii, Bukareszcie, Budapeszcie i Moskwie.
Był znanym krajowym i zagranicznym specjalistą w dziedzinie bioklimatologii, higieny zwierząt i środowiska wiejskiego, etologii stosowanej, budownictwa fermowego. Stworzył podwaliny nowoczesnej zoohigieny.
Był człowiekiem o szerokich zainteresowaniach humanistycznych, historycznych, filozoficznych i religijnych, doskonałym dydaktykiem i wychowawcą wielu pokoleń młodzieży akademickiej.
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, wyróżniony Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego, Złotą Oznaką AZS, Złotą Odznaką ZSP, Medalem za Zasługi w Rozwoju Akademii Rolniczej, Medalem Zasłużony dla Nowosądecczyzny.
Zmarł 9 lutego 1990 roku i pochowany został na cmentarzu św. Wawrzyńca przy ul. Bujwida we Wrocławiu.