Drozd Jerzy Urodził się 10 lutego 1938 roku w Siedlcach, woj. mazowieckie. Studiował w latach 1956–1961 na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu.
Stopień doktora nauk rolniczych uzyskał w 1969 roku, na podstawie rozprawy Związki próchniczne gleb różnych kategorii użytkowych na tle ich właściwości fizykochemicznych (promotor – był prof. Stanisław Kowaliński), a doktora habilitowanego – w 1978 r. na podstawie monografii Studia nad właściwościami chemicznymi i fizykochemicznymi związków próchnicznych niektórych jednostek taksonomicznych gleb.
Tytuł i stanowisko profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1990 r., a stanowisko profesora zwyczajnego w 1995 roku.
Odbył staże naukowe w Rosji, Holandii, Hiszpanii, Szwecji i Włoszech. Wykładał na Uniwersytetach w Granadzie, Uppsali i Bari.
Pełnił funkcję prodziekana Wydziału Rolniczego w latach 1981/82 (do internowania) oraz prorektora Akademii Rolniczej we Wrocławiu w latach 1990–1993. Od 1996 roku członek Komitetu Gleboznawstwa i Chemii Rolnej PAN, a od 1998 r. wchodzi w skład komitetu redakcyjnego Polish Journal of Soil Science. W Polskim Towarzystwie Gleboznawczym pełnił funkcje członka Zarządu Głównego (1991–1994) i Zarządu Oddziału we Wrocławiu (1986–1990). Współzałożyciel i prezes Polskiego Towarzystwa Substancji Humusowych (od 1996 r.) oraz przewodniczący polskiej sekcji International Humic Substances Society (od 1992 r.).
Wypromował 4 doktorów, był opiekunem 62 prac magisterskich, recenzował 8 prac doktorskich, 6 habilitacyjnych oraz wykonał 6 opinii wniosków na tytuł profesora.
Współautor wielu skryptów z zakresu gleboznawstwa.
Dorobek naukowy obejmuje ponad 200 pozycji, w tym m in. udział w opracowaniach książkowych (Gleboznawstwo, Czynniki Plonotwórcze – Plonowanie Roślin), 3 monografii i 132 rozpraw naukowych. Brał czynny udział w wielu kongresach i sympozjach naukowych w kraju i za granicą.
Jego działalność naukowa koncentruje się głównie na chemii i submikromorfologii gleb oraz wykorzystaniu tych metod do lepszego poznania środowiska glebowego. W badaniach swych uwzględniał szczególnie problematykę transformacji materii organicznej i właściwości związków próchnicznych. Zorganizował pracownię badań próchnicy. W ramach tych zagadnień prowadził współpracę z ośrodkami zagranicznymi w Hiszpanii, Włoszech, Szwecji i Izraelu.
Wyróżniony 3 nagrodami Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, nagrodą Sekretarza V Wydziału PAN i 11 nagrodami Rektora. Jest odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.