Fabiszewski Jerzy Urodził się 7 października 1936 roku w Tosiach (Ziemia Siedlecka). Szkołę średnią ukończył w Wolsztynie Wlkp., a studia wyższe na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego. W roku 1959 podjął pracę jako asystent w Instytucie Botaniki Uniwersytetu Wrocławskiego. Doktoryzował się w roku 1965 na tymże Uniwersytecie na podstawie rozprawy Porosty Śnieżnika i Gór Bialskich – studium florystyczno-ekologiczne.
Od roku 1963 pracuje w Akademii Rolniczej, od ponad 30 lat jako Kierownik Katedry Botaniki i Fizjologii Roślin. W tym czasie rozwinął ożywioną działalność naukową w zakresie ekologii roślin i lichenologii (problemy bioindykacji skażeń środowiska) oraz ochrony przyrody. W wyniku szeroko zakrojonych badań botanicznych prowadzonych w Polsce, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych oraz w Arktyce i Antarktyce – opublikował ponad 130 oryginalnych rozpraw i artykułów naukowych, z tego 30 w uznanych czasopismach zagranicznych oraz blisko 40 artykułów przeglądowych i popularnych, rozdziałów w podręcznikach itp.
Często cytowane w podręcznikach oraz publikacjach krajowych i zagranicznych wyniki badań dotyczą składu, struktury i dynamiki roślinności torfowisk wschodnio-kanadyjskich oraz oddziaływań pomiędzy porostami i roślinami wyższymi na torfowiskach wysokich. Z dużym uznaniem spotkało się wykorzystanie porostów i roślin wyższych do bioindykacji skażeń metalami ciężkimi i siarką, zastosowane przez J. Fabiszewskiego w sąsiedztwie hut i na terenach miast, metody transplantacji porostów w regionach przemysłowych, jak też podjęcie zespołowych badań ekologicznych nad wpływem cynku, kadmu i niklu na rośliny wyższe oraz próby związania tych metali przy użyciu naturalnych sorbentów (np. torfu). J. Fabiszewski wykazał też istnienie naturalnych, odpornych na obecność cynku i niklu populacji roślin w Sudetach Zachodnich i w Tatrach.
Uczestniczył w kilku ekspedycjach arktycznych i antarktycznych, był wielokrotnie zapraszany na wykłady i do współpracy z ośrodkami uniwersyteckimi w Niemczech, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Wielkiej Brytanii i Grecji, brał aktywny udział w licznych kongresach i sympozjach zagranicznych. Jest członkiem towarzystw naukowych krajowych i zagranicznych, m.in. American Biological and Lichenological Society, Society for Vegetation Science i British Ecological Society. Jest też członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego i Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. M. Kopernika. Prowadzi ożywioną działalność na polu ochrony przyrody i środowiska (otrzymał Medal Budowniczego LGOM i Złotą Odznakę za Zasługi dla Ochrony Środowiska). Był (1980–1986) przewodniczącym Rady Naukowej Karkonoskiego Parku Narodowego, przewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu Ochrony Przyrody we Wrocławiu (1984–1990) i sekretarzem Polskiego Klubu Polarnego (1980–1982).
Działalność dydaktyczna zaowocowała 11 doktoratami, ocenił też ponad 50 rozpraw habilitacyjnych i wniosków o tytuł naukowy profesora.
Pełnił obowiązki prorektora (1990–1992, był prezesem Polskiego Towarzystwa Botanicznego (1990–1993), jest redaktorem pisma Acta Societatis Botanicorum Poloniae, członkiem Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych (od 1991 r.) oraz członkiem Komisji Badań Podstawowych w Komitecie Badań Naukowych. Od roku 1995 jest członkiem Korespondentem PAN, a od roku 1986 przewodniczącym Komisji Ochrony Środowiska przy Oddziale PAN we Wrocławiu.
Otrzymał trzy nagrody indywidualne Ministra, dziesięć nagród indywidualnych i zespołowych Rektora, nagrodę zespołową Wydziału Nauk Biologicznych PAN. Odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem za Zasługi dla Wydziału Rolniczego AR, Złotą Odznaką Budowniczego LGOM, Złotą Odznaką za Zasługi dla Ochrony Środowiska.