Garbuliński Tadeusz Urodził się 25 sierpnia 1920 roku w Strzemieszycach, w Zagłębiu Dąbrowskim. Tam ukończył szkołę podstawową, a następnie w Olkuszu gimnazjum i Liceum Humanistyczne w 1939 roku. Studia odbył na Wydziale Weterynaryjnym Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu, uzyskując w roku 1953 dyplom lekarza weterynarii.
Stopień doktora nauk weterynaryjnych otrzymał w 1958 roku we Wrocławiu na podstawie rozprawy Farmakodynamika azotynów i azotanów w narządzie krążenia w nowym oświetleniu (promotor – prof. dr Andrzej Klisiecki). Stopień docenta (doktora habilitowanego) z zakresu fizjologii i farmakodynamiki uzyskał na tymże Wydziale w 1960 roku na podstawie pracy habilitacyjnej O istocie efektu poskurczowego, nerwach relaksacyjnych i odruchach krążenia w mięśniach szkieletowych. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1965 roku, a profesora zwyczajnego w 1973 roku. Odbył kilkumiesięczny staż naukowy przed habilitacją w Instytucie Fizjologii Wydziału Lekarskiego w Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim.
Asystent, adiunkt w Katedrze Chemii Fizjologicznej WSR we Wrocławiu (1952–1960), także w Katedrze Fizjologii Akademii Medycznej we Wrocławiu (1953–1960). Kierownik Katedry Farmakologii i Toksykologii WSR we Wrocławiu (1961–1985), a następnie do 1990 r. kierownik Zakładu Farmakologii w tej katedrze. Dyrektor Instytutu Nauk Fizjologicznych (1970–1982), prorektor (1962–1964), rektor WSR we Wrocławiu (1965–1969).
Członek korespondent PAN (1983), członek rzeczywisty PAN (1994), wiceprzewodniczący i sekretarz naukowy Wrocławskiego Oddziału PAN (1988–1992). Członek założyciel Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego (1965) i przewodniczący Zarządu Głównego (1969–71), członek 6 innych towarzystw naukowych krajowych i zagranicznych, przewodniczący Komitetu Nauk Weterynaryjnych PAN (1978–1989) i przewodniczący honorowy (1997). Członek honorowy Zrzeszenia Lekarzy i Techników Weterynaryjnych (1988). Członek Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Kadr Naukowych (1968–1990), członek Komisji Leków przy Ministrze Zdrowia (1971–1990), przewodniczący Komisji Leków Weterynaryjnych przy Ministrze Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej (1991–1992).
Promotor 10 doktoratów. Opracował 242 recenzje na stopnie i tytuły naukowe.
Autor 169 publikacji, w tym 114 prac doświadczalnych wydrukowanych w kraju i za granicą oraz 2 podręczników akademickich: Farmakologia Weterynaryjna (trzy wydania 1984) i Receptura Weterynaryjna (współautor, dwa wydania 1984).
Główny kierunek badań: fizjologiczna i farmakologiczna regulacja krążenia krwi oraz przemiany węglowodanów i związków wysokoenergetycznych w sercu i mięśniach szkieletowych, m.in. praca odkrywcza o anabolicznej roli alfa-receptora adrenergicznego.
W 1955 roku opublikował oryginalną w skali światowej hipotezę i pionierskie badania przypisujące tlenkowi azotu lecznicze właściwości nitratów. Prawdziwość tej hipotezy udowodniono w 22 lata później w USA, co doprowadziło do odkrycia endogennego tlenku azotu (EDRF/No), nagrodzonego Noblem. W latach 70. zainicjował i następnie rozwinął wraz z zespołem, badania immunofarmakologiczne w naukach weterynaryjnych.
Wyniki badań prezentował na kongresach międzynarodowych, m.in. w Bazylei, San Francisco, Cambridge, Helsinkach, Baku i Sofii. Zaproszony był na wykłady do Wiednia, Fryburga Bryzgowijskiego, Berlina, Lipska, Starej Zagory i Tbilisi.
Doktor honoris causa Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Za osiągnięcia naukowe otrzymał nagrodę specjalną na II Kongresie Nauki Polskiej (1973) oraz liczne nagrody ministerialne. Pionier Wrocławia. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderem Odrodzenia Polski, Medalem Edukacji Narodowej, Medalem Rodła, Odznaką Zasłużonego Nauczyciela PRL oraz licznymi odznaczeniami regionalnymi i innymi.