Geringer de Oedenberg Henryk Urodził się 2 lipca 1942 roku w Wiśniówie. W roku 1959 ukończył I Liceum Ogólnokształcące w Dzierżoniowie, a w roku 1964 Wyższą Szkołę Rolniczą we Wrocławiu, uzyskując na Wydziale Rolniczym tytuł magistra inżyniera rolnictwa. Doktorat obronił w roku 1972 na podstawie rozprawy Geny letalne u bydła rasy nizinnej czerwono-białej w Polsce z uwzględnieniem badań kariotypów u potworków i ich rodziców, a stopień doktora habilitowanego otrzymał w roku 1987 na podstawie rozprawy Anomalie dziedziczne u bydła ras nizinnych na Dolnym Śląsku. Stanowisko profesora nadzwyczajnego otrzymał w roku 1991, a tytuł profesora w roku 1996.
Pracę w Katedrze Ogólnej Hodowli Zwierząt rozpoczął w 1964 roku na stanowisku asystenta, a następnie pracował na stanowiskach: adiunkta 1972–1978, docenta 1979–1991, a od 1991 r. pracuje na stanowisku profesora.
Profesor H. Geringer de Oedenberg odbył staże zagraniczne na uniwersytetach i w instytutach: Stationes Federales d’Essais Agricoles, Lozanna, Szwajcaria, Laboratoire de Genetique Factorielle, INRA, Jouy-en-Josas Francja, Agricultural University of Norway, Norwegia, L’Université de Liege, Belgia, Agricultural University of Athens, Grecja.
W latach 1981–1987 był wykładowcą genetyki: hodowli zwierząt na Wydziale Nauk Rolniczych i na Wydziale Nauk Przyrodniczych.
Od 1995 roku do chwili obecnej kierownik Katedry Hodowli Koni, 1968–1972 przewodniczący Koła Młodych Pracowników Nauki ZNP i członek Senatu WSR, 1972–1976 wiceprzewodniczący RO ZNP, 1976–1980 przewodniczący RO ZNP. W latach 1987–1997 Przewodniczący Koła i członek Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego, od 1987 r. Przewodniczący Wrocławskiego Oddziału i członek Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Genetycznego. Od 1996 członek Kolegium Redakcyjnego Przeglądu Hodowlanego.
Był promotorem ukończonego 1 doktoratu w kraju i 2 za granicą. Sprawował opiekę naukową nad 139 pracami magisterskimi. Wykonał 4 recenzje habilitacyjne, 7 doktorskich w kraju i 2 za granicą, 2 recenzje na tytuł profesora i 1 na stanowisko profesora nadzwyczajnego.
Jest autorem 7 skryptów, 105 publikacji, w tym 87 oryginalnych. Brał udział w 10 międzynarodowych konferencjach i kongresach.
Do głównych osiągnięć naukowych i zawodowych należą: inicjator badań nad anomaliami dziedzicznymi u bydła w Polsce, pionierskie badania cytogenetyczne u bydła, inicjator badań nad szacowaniem wartości hodowlanej koni wyścigowych i sportowych w Polsce, sędzia międzynarodowy Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej – Fédération Equestre Internationale, członek komisji Technicznej Wrocławskich Torów Wyścigów Konnych.
Posiada odznaczenia Zasłużony dla Woj. Zielonogórskiego, Złoty Krzyż Zasługi, Złota Odznaka ZNP. Był wyróżniony 2 nagrodami Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki oraz 21 nagrodami Rektora.