Giedrojć Bronisław Urodził się 25 kwietnia 1922 roku w Opicie, pow. Lida w woj. nowogródzkim, gdzie ukończył szkołę powszechną.
W połowie 1944 roku został zmobilizowany i wraz z II Armią Wojska Polskiego przeszedł cały szlak bojowy, biorąc również udział w Operacji Berlińskiej. W czasie walk został ciężko ranny.
W roku 1951 ukończył gimnazjum i Liceum Rolnicze i rozpoczął pracę na stanowisku agronoma w powiecie kościańskim. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Wrocławskiego, które ukończył z tytułem inżyniera w 1954 roku. Następnie zatrudniony został w Katedrze Gleboznawstwa Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu.
W 1963 roku po obronie pracy Rozkład i przeobrażenia substancji organicznej w glebie piaszczystej uzyskał stopień doktora, a w 1969 roku habilitował się też na Wydziale Rolniczym, na podstawie rozprawy Gospodarka wodna w glebie piaszczystej pod roślinnością w płodozmianie.
Tytuł profesora nadzwyczajnego nauk rolniczych uzyskał w 1982 roku, a profesora zwyczajnego – w 1990 roku.
W latach 1972–75 był prodziekanem Wydziału Rolniczego. W 1973 roku powołany został na zastępcę dyrektora Instytutu Chemii Rolniczej, Gleboznawstwa i Mikrobiologii, a w 1982 roku objął funkcję kierownika Katedry Gleboznawstwa.
Był członkiem Komitetu Agrofizyki Gleb PAN, Komitetu Gleboznawstwa Chemii Rolniczej PAN, Polskiego Towarzystwa Agrotechnicznego oraz Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego.
Pod Jego kierunkiem prace magisterskie wykonało ponad 50 studentów. Był również promotorem czterech pomyślnie zakończonych przewodów doktorskich.
Dorobek naukowy prof. dr. hab. Bronisława Giedrojcia obejmuje ponad 100 publikacji. W tej liczbie istotne miejsce zajmują wielokrotnie wznawiane skrypty Gleboznawstwo melioracyjne z podstawami torfoznawstwa autorstwa Profesora oraz opracowane zespołowo Ćwiczenia z gleboznawstwa i podstaw mineralogii z petrografią.
Prace naukowe profesora Giedrojcia koncentrowały się głównie na badaniach właściwości wodnych gleb, wykorzystywaniu popiołów z elektrowni węglowych dla poprawienia właściwości wodnych i zasobności gleb lekkich oraz przemianach substancji organicznej w glebach. Wiele prac dotyczyło również zagadnień związanych z rekultywacją gleb.
Zorganizował pracownię fizyki gleb i przystosował aparaturę do badania siły wiązania wody w glebie. Podjęte badania w tym zakresie należały do pionierskich w Polsce.
Był wyróżniony licznymi odznaczeniami państwowymi, wojskowymi i regionalnymi.
Zmarł 24 kwietnia 1994 roku we Wrocławiu i pochowany został na cmentarzu Św. Rodziny przy ul. Smętnej.