Golonka Zygmunt Urodził się 2 sierpnia 1889 roku w Dąbrowie Tarnowskiej. Rolnictwo studiował na Uniwersytecie Jagielońskim w latach 1908–1911. W okresie I Wojny Światowej jako ochotnik udzielał się w Brygadzie Legionów Polskich. Po rozwiązaniu Legionów został uwięziony przez Austriaków. Po zakończeniu wojny został adiunktem w Zakładzie Uprawy i Nawożenia Roli SGGW w Skierniewicach.
Stopień doktora nauk rolniczych uzyskał w roku 1928 na Wydziale Rolniczym SGGW na podstawie rozprawy Łąki i pastwiska w południowo-wschodniej części dorzecza Bzury. W 1935 roku habilitował się na Wydziale Rolniczym SGGW na podstawie rozprawy Studia nad niektórymi czynnikami produkcyjności pastwisk trwałych.
Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1946 roku, a profesora zwyczajnego w 1955 roku.
W latach 1929–1933 pełnił funkcję zastępcy profesora rolnictwa na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. W roku 1935 zorganizował Pracownię Uprawy Łąk i Pastwisk w SGGW, która w 1945 roku przemianowana została na Katedrę. Podczas okupacji pracuje w Warszawie jako instruktor kolonii ogrodników działkowych i asystent Stacji Odmian. Wykłada równocześnie na ”Tajnych Wyższych Kursach Rolniczych”. W 1945 roku wyjeżdża do Wrocławia, by z ekipą prof. St. Kulczyńskiego zabezpieczać mienie Uniwersytetu i Politechniki. Na wniosek Wydziału Rolniczego Uniwersytetu i Politechniki zostaje przeniesiony do Wrocławia w 1946 roku.
Stworzył od podstaw Katedrę Uprawy Łąk i Pastwisk, którą kierował do przejścia na emeryturę w 1960 roku. W latach 1946–1947 pełnił funkcje prodziekana Wydziału Rolniczego.
Promotor 12 doktoratów oraz ponad 100 magistrantów. Wykonał 10 recenzji habilitacyjnych oraz 18 w przewodach doktorskich. Recenzent ponad 100 publikacji naukowych. Autor 3 podręczników, w tym pierwszego w Polsce podręcznika na poziomie akademickim Uprawa Łąk (1930), Gospodarstwo pastwiskowe (1952), Uprawa Roli i Roślin (1957). Opublikował ponadto kilkadziesiąt prac naukowych z zakresu ekologii, fitosocjologii, łąkoznawstwa i łąkarstwa. Wiele uwagi poświęcił pracom z zakresu gospodarki pastwiskowej. Zebrane materiały z doświadczeń upowszechniał, co miało szczególne znaczenie w okresie pierwszych lat powojennych.
Znany specjalista z zakresu zagadnień geobotanicznych oraz gospodarowania na łąkach i pastwiskach. Wykształcił duże grono specjalistów, którzy kontynuowali podjęte przez Niego zadania.
Wyróżniony został Krzyżem Oficerskim Orderu Polski, innymi regionalnymi odznaczeniami oraz kilkoma nagrodami Rektora Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu.
Zmarł 14 kwietnia 1967 roku, pochowany jest na cmentarzu przy ul. Grabiszyńskiej we Wrocławiu.