Goos Maria Urodziła się 24 maja 1930 roku w Brzuchowicach koło Lwowa. Do wybuchu wojny w 1939 roku ukończyła 3 klasy szkoły podstawowej. Dalsza edukacja w czasie wojny to było tajne nauczanie. W grudniu 1945 roku w ramach tzw. repatriacji przyjechała do Polski, gdzie w Strzelinie w gimnazjum ogólnokształcącym zdała w 1949 roku maturę. W tym samym roku rozpoczęła studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej, które ukończyła w 1953 roku w WSR, otrzymując dyplom inżyniera rolnika.
Od listopada 1953 roku rozpoczęła pracę w Katedrze Techniki Ochrony Roślin WSR we Wrocławiu, początkowo na stanowisku asystenta, a później starszego asystenta. Kontynuowała też dalsze studia i w 1955 roku uzyskała dyplom magistra, ze specjalnością ochrony roślin.
W 1964 roku uzyskała stopień naukowy doktora nauk rolniczych na podstawie pracy Owady minujące liście jabłoni na terenie województwa wrocławskiego. W 1975 roku w AR we Wrocławiu, na podstawie pracy habilitacyjnej Wpływ zabiegów mszycobójczych stosowanych w uprawie buraków cukrowych na stawonogi, uzyskała stopień naukowy doktora habilitowanego w zakresie ochrony roślin.
W 1976 roku powołana została na stanowisko docenta. Tytuł naukowy profesora otrzymała w 1992 roku.
W latach 1984–1987 pełniła funkcję prodziekana Wydziału Rolniczego.
Główny kierunek działalności naukowej prof. Marii Goos to badania nad wpływem chemicznych zabiegów ochrony roślin na entomofaunę pól uprawnych, a więc uboczne działanie powszechnie i na szeroką skalę stosowanych środków ochrony roślin. Ściśle z tym wiążą się prowadzone w latach 80. i 90. badania nad biologicznymi podstawami, określającymi prawidłowy termin chemicznych zabiegów. Plonem tych badań jest ponad 30 opublikowanych prac badawczych, 8 prac popularnonaukowych i kilkanaście prac doświadczalnych dla różnych instytucji.
Pod Jej kierunkiem ponad 60 studentów wykonało prace magisterskie. Była promotorem 5 zakończonych doktoratów i recenzentką kilkunastu rozpraw doktorskich i habilitacyjnych. Jest współautorką podręcznika akademickiego Nauka o chorobach i szkodnikach roślin oraz technika ich zwalczania (2 wydania), skryptu Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem środków chemicznych ochrony roślin (2 wydania), a także rozdziału Zagrożenie środowiska przez środki ochrony roślin w podręczniku Zagrożenia, ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczo-rolniczego (3 wydania).
Otrzymała szereg nagród indywidualnych i zespołowych Rektora oraz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Odznaczona Medalem za Zasługi dla Wydziału Rolniczego oraz Polskim Krzyżem Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.