Hlibowicki Roman Urodził się 8 września 1911 roku w Przemyślu. Studia geodezyjne podjął na Oddziale Mierniczym Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. Po zakończeniu wojny prof. Roman Hlibowicki znalazł się w Krakowie, gdzie w latach 1945–1946 nostryfikował uzyskany w czasie okupacji dyplom magisterski w Akademii Górniczo-Hutniczej. W roku 1946 przeniósł się do Wrocławia i podjął pracę naukowo-dydaktyczną na jedynej wówczas Uczelni – Uniwersytecie i Politechnice.
W październiku 1950 roku na Wydziale Rolnym Uniwersytetu i Politechniki powstała Katedra Miernictwa, której został kierownikiem. Do momentu wyodrębnienia się Wyższej Szkoły Rolniczej został zastępcą organizatora Wydziału Melioracji Wodnych.
W roku 1952 doc. inż. Roman Hlibowicki uzyskał stopień doktorski na Politechnice Wrocławskiej.
Na Wydziale Melioracji Wodnych Roman Hlibowicki pracował do 30 sierpnia 1981 roku, od roku 1963 jako profesor. Nieprzerwanie kierował Katedrą Geodezji, przekształconą od 1970 roku w Instytut Geodezji i Zastosowań Matematyki. Pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji organizacyjnych i społecznych na Wydziale, w Uczelni i poza Uczelnią, a mianowicie: prodziekan Wydziału Melioracji Wodnych 1951–1953; dziekan Wydziału Melioracji Wodnych 1954–1958, 1961–1966, prorektor Uczelni 1965–1968, organizator Oddziału Geodezji i Urządzeń Rolnych 1959–1960, kierownik Katedry Miernictwa (Geodezji) 1950–1973, kurator Katedry Fotogrametrii 1960–1967, kurator Katedry Geodezji Wyższej 1960–1967, kurator Katedry Geodezyjnych Urządzeń Rolnych 1960–1961, dyrektor Instytutu Geodezji i Zastosowań Matematycznych 1973–1981, kierownik Zakładu Geodezji i Fotogrametrii IGiZM 1973–1981, delegat Rady Wydziału Melioracji Wodnych do Senatu 1961–1962, 1972–1973, członek Senackiej Komisji ds. Zleceń 1961–1963, 1965–1966, 1968, członek Senackiej Komisji ds. Wychowawczo-Dydaktycznych 1962–1963, członek Senackiej Komisji Statutowej 1965–1966, 1968, przewodniczący Senackiej Komisji ds. Budżetowych, redaktor serii Geodezja Urządzeń Rolnych Zeszytów Naukowych, przewodniczący Zespołu Dydaktyczno-Wychowawczego Ministerstwa dla kierunku Geodezja Urządzeń Rolnych 1960–1980.
Wykładał miernictwo i geometrię wykreślną, geodezję, topografię i kartografię matematyczną, geodezję wyższą, astronomię geodezyjną, geodezję dynamiczną i kartografię.
Jest autorem podręczników: Geodezja dla meliorantów (5 wydań) 1963–1971, PWN, Geodezja – 1975, PWN, Geodezja wyższa i astronomia geodezyjna – 1981, PWN (wyróżnienie nagrodą ministra).
Jest Kawalerem Orderu Odrodzenia Polski, Zasłużonym Nauczycielem PRL, posiada Złoty Krzyż Zasługi, Odznakę 1000-lecia PP, Medal ”Za zasługi dla Akademii Rolniczej”. Został wyróżniony nagrodami Ministra i Rektora.
Zmarł 15 czerwca 1999 roku w Lublinie i tam jest pochowany.