Hryncewicz Zygmunt Urodził się 15 grudnia 1922 roku w Rymszyniętach w woj. wileńskim. Szkołę powszechną i 4-letnie gimnazjum ukończył w 1939 roku. Świadectwo dojrzałości uzyskał w trybie eksternistycznym w 1946 r. w Trzciance w województwie poznańskim. W 1948 roku rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym i Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Studia rolnicze – inżynierskie ukończył w 1952 r., a magisterskie w 1953 r. w WSR we Wrocławiu. Bezpośrednio po studiach rozpoczął pracę w Katedrze Uprawy Łąk i Pastwisk jako asystent.
Stopień doktora nauk rolniczych uzyskał w 1958 r. na podstawie pracy Łąki i pastwiska Beskidu Niskiego pod względem geobotanicznym i gospodarczym. Habilitował się w 1962 r. przedkładając rozprawę Asocjacje roślinne łąk śródleśnych w Borach Dolnośląskich. W 1972 roku nadano Mu tytuł profesora nadzwyczajnego i w 1985 r. – profesora zwyczajnego. Odbył 2 długoterminowe staże naukowe (w Szwajcarii i Niemczech) oraz kilka krótkoterminowych w NRD, ZSRR, Danii, Bułgarii, Czechosłowacji, Austrii.
W okresie 1967–1993 był kierownikiem Katedry Szczegółowej Uprawy Roślin, prodziekanem Wydziału Rolniczego (1964–1966), dziekanem (1968–1970). W latach 1973–1982 był prorektorem ds. nauki i rozwoju kadry naukowej.
Wiceprzewodniczący Komitetu Zagospodarowania Ziem Górskich PAN (1976–1984), przewodniczący Komitetu Uprawy Roślin PAN (1985–1989), przewodniczący Komisji Nauk Rolniczych Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, redaktor czasopisma Sprawozdania Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, członek Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej i Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych (1985–1993), członek Komisji Ekspertów przy Ministrze Edukacji Narodowej (1989–1994), przewodniczący Rady Naukowej Centralnego Ośrodka Badania Odmian Roślin Uprawnych (1969–1992).
Kierował 150 pracami magisterskimi, wypromował 14 doktorów nauk rolniczych. Recenzował 35 prac doktorskich, 21 habilitacyjnych i zaopiniował ponad 30 wniosków o nadanie tytułów naukowych.
Jest współautorem 5 podręczników i jednego skryptu. Na całokształt dorobku publikacyjnego składają się 152 prace, w tym 75 o charakterze monografii i oryginalnych rozpraw naukowych.
Brał czynny udział w kilku konferencjach międzynarodowych i 2 kongresach (NRD, Bułgaria)
Spośród ważniejszych osiągnięć naukowych należy wymienić: opracowanie nowoczesnych sposobów zwiększenia produkcyjności roślin pastewnych; podstawowe zasady gospodarki rolniczej w górach; opracowanie sposobów zagospodarowania terenów zdewastowanych przez przemysł.
Doktor honoris causa Akademii Rolniczej w Poznaniu (1991) i Akademii Rolniczej we Wrocławiu (1994). Odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Zasłużony Nauczyciel.
Nagrodzony 2 Nagrodami Ministra Szkolnictwa Wyższego i Techniki, 1 Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej, 1 Nagrodą Ministra Ochrony Środowiska oraz 7 nagrodami Rektora.