Janiak Tadeusz Urodził się 1 września 1916 roku w Łazach. Przed wybuchem II wojny światowej uzyskał maturę i ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Wydział Medycyny Weterynaryjnej ukończył z dyplomem lekarza weterynarii na Uniwersytecie i Politechnice we Wrocławiu w roku 1950. Stopień naukowy doktora medycyny weterynaryjnej uzyskał w roku 1952.
Prace naukową rozpoczął jeszcze jako student IV roku, otrzymując etat młodszego asystenta w roku 1948 przy Katedrze Patologii i Terapii Szczegółowej Chorób Wewnętrznych kierowanej przez prof. dr. Zygmunta Markowskiego. W roku 1953 otrzymał nominację na adiunkta, a w 1954 roku za całokształt działalności naukowej mianowany został docentem. Od października 1956 roku przejmuje wykłady z diagnostyki chorób wewnętrznych, w grudniu 1969 roku otrzymuje tytuł naukowy profesor nadzwyczajny.
Duża część prac prof. Janiaka poświęcona była biochemii klinicznej i procesom metabolicznym, do których należy zaliczyć badania nad krzepnięciem krwi, etiopatogenezą autointoksykacji i zatruć, patogenezą choroby obrzękowej świń, zaburzeniami gospodarki mineralnej bydła i świń w fermach wielkotowarowych.
Profesor Janiak odbył staże w Niemczech, Jugosławii i Czechosłowacji.
Jego dorobek naukowy składa się z ponad 100 oryginalnych prac naukowych, 3 skryptów, 1 podręcznika z zakresu diagnostyki klinicznej chorób wewnętrznych zwierząt domowych oraz obejmuje dział schorzeń wątroby w monografii niemieckiej Choroby koni.
Był aktywnym członkiem wielu towarzystw naukowych krajowych i zagranicznych. Za całokształt działalności naukowej i dydaktycznej otrzymał wiele odznaczeń państwowych i resortowych, w tym: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz wiele nagród Ministra i Rektora.
Zmarł 16 czerwca 1994 roku. Pochowany został na cmentarzu w Kamieńcu Polskim.