Kamienobrodzki Wilhelm Urodził się 7 lutego 1899 roku we Lwowie. Tam w 1917 roku ukończył szkołę średnią i rozpoczął studia na Politechnice, na Wydziale Chemii Technicznej. Studia przerwał w 1918 r., walcząc (wraz z A. Tychowskim) w obronie Lwowa i biorąc udział w wojnie bolszewickiej, a ukończył je w 1925 roku. Dodatkowo ukończył eksternistycznie Wydział Rolniczy Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu w 1949 r. Stopień doktora nadała mu Rada Wydziału Rolniczego tejże uczelni na podstawie pracy Współczynnik czystości ziemniaczanych zacierów gorzelniczych (promotor prof. A. Tychowski) w 1949 roku. W 1955 roku został mianowany docentem, a tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1962 roku.
Po ukończeniu studiów W. Kamienobrodzki pracował w Chemicznym Instytucie Badawczym we Lwowie pod kierunkiem prof. Ignacego Mościckiego (późniejszego prezydenta Polski), potem w Urzędzie Probierczym we Lwowie, a następnie w Naukowej Organizacji Gorzelnictwa w Poznaniu pod kierunkiem prof. Tadeusza Chrząszcza (twórcy naukowych podstaw gorzelnictwa w Polsce i kierunku technologii żywności w Poznaniu).
Od 1929 roku W. Kamienobrodzki pracował w Katedrze Technologii Rolniczej Politechniki Lwowskiej w Dublanach, a następnie (z przerwą na przymusową pracę w charakterze robotnika w cukrowni w latach 1944–1945 oraz zaraz po wojnie, w latach 1945–1946, jako inspektor przemysłu spirytusowego w Krakowie) aż do śmierci w Katedrze Technologii Rolnej Uniwersytetu i Politechniki, a potem Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu.
Profesor Kamienobrodzki był wybitnym specjalistą z zakresu gorzelnictwa oraz suszarnictwa.
W latach 1952–1961 kierował specjalizacją technologii fermentacji i węglowodanów studium wieczorowego Wydziału Chemicznego Politechniki Wrocławskiej, a w latach 1962–1967 był kierownikiem Katedry Technologii Rolnej. Był też współredaktorem czasopisma Przemysł Rolny. Pod jego kierunkiem 115 osób wykonało prace magisterskie i dyplomowe – inżynierskie. Profesor Kamienobrodzki opublikował 39 prac naukowych, w tym 19 oryginalnych twórczych i 1 podręcznik. Opracował też bardzo wiele ekspertyz oraz recenzji rozpraw doktorskich i prac do druku. Był odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Odznaką Orląt Lwowskich.
Zmarł 9 lipca 1967 roku we Wrocławiu. Pochowany został na cmentarzu przy ul. Ogrodowej w Łodzi.