Kowalski Jerzy Urodził się 14 kwietnia 1933 roku w Pyskowicach, w powiecie gliwickim. Po uzyskaniu w 1951 roku matury w liceum ogólnokształcącym w Pyskowicach rozpoczął studia na Wydziale Melioracji Rolnych Uniwersytetu Wrocławskiego. Studia I stopnia z tytułem inżyniera melioracji wodnych ukończył w 1955 roku w Wyższej Szkole Rolniczej we Wrocławiu, a drugiego stopnia w 1956 roku uzyskując tytuł magistra inżyniera melioracji wodnych.
Bezpośrednio po studiach został zatrudniony na stanowisku asystenta w Katedrze Gruntoznawstwa i Budownictwa Ziemnego, która w 1971 roku weszła w skład Instytutu Budownictwa Wodnego i Ziemnego, obecnie Instytut Inżynierii Środowiska.
Stopień naukowy doktora nauk technicznych nadała mu Rada Wydziału Melioracji Wodnych WSR we Wrocławiu w 1963 roku na podstawie rozprawy Analiza niektórych metod wyznaczania współczynnika przesączalności. Stopień doktora habilitowanego nauk technicznych uzyskał na tym samym wydziale w roku 1977 na podstawie rozprawy Dynamika stanów pierwszego poziomu wód podziemnych terenu m. Wrocławia. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk technicznych otrzymał w 1988 roku. W 1993 roku powołany został na stanowisko profesora zwyczajnego.
Odbył długoterminowe staże naukowe na Uniwersytecie Technicznym w Budapeszcie, w Akademii Górniczej we Freibergu oraz na Uniwersytecie w Hanowerze. Przez wiele lat prowadził wykład z dynamiki wód podziemnych na Uniwersytecie w Rostocku.
Specjalność naukowa i dydaktyczna mieści się w zakresie inżynierii środowiska, a w bliższym określeniu w zakresie: geologii i hydrogeologii inżynierskiej, ochrony i kształtowania środowiska wodnego oraz budownictwa ziemnego.
Dorobek naukowy obejmuje ponad 180 pozycji, w tym 6 podręczników i skryptów (a wśród nich 3 wydania: 1973, 1987 i 1998 Hydrologii z podstawami geologii) oraz 3 patenty. Wyniki swych prac prezentował na licznych konferencjach i kongresach naukowych w kraju i za granicą m.in. w Budapeszcie, Dreźnie, Warnie, Rostoku i Hamburgu. Był promotorem 7 doktoratów.
Pełnił szereg funkcji organizacyjnych, m.in.: zastępcy dyrektora Instytutu Budownictwa Wodnego i Ziemnego (1979–1990), kierownika Zakładu Geotechniki i Wód Podziemnych (od 1980 r.), dziekana Wydziału Melioracji Wodnych (1981–1987), prorektora ds. nauki i współpracy z zagranicą (1987–1990), rektora (1990–1996). Był członkiem Zespołu Naukowo-Dydaktycznego dla kierunków melioracji i geodezji urządzeń rolnych przy Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Aktualnie jest członkiem Zespołu ds. Nagród Prezesa Rady Ministrów, członkiem Rady Geologicznej oraz Rady Programu ”Ochrona przeciwpowodziowa i ograniczenie zagrożenia powodziowego” przy Ministrze Środowiska, przewodniczącym Rady Naukowej Szczytnickiego zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego we Wrocławiu. Jest lub był członkiem komitetów i stowarzyszeń naukowych m.in.: Polskiego Komitetu Geotechniki (wiceprzewodniczący Wojewódzkiego Komitetu we Wrocławiu 1980–1992), Międzynarodowego Stowarzyszenia Mechaniki Gruntów i Fundamentowania, Komitetu Inżynierii Środowiska PAN (przewodniczący Komisji Ochrony Wód Podziemnych), Komitetu Melioracji i Inżynierii Środowiska Rolniczego PAN.
Był współzałożycielem i przewodniczącym Zrzeszenia Absolwentów Wydziału Melioracji Wodnych (1970–75). Od 1990 roku koordynował 4 projekty programu TEMPUS/PHARE.
Za swoją działalność naukową, dydaktyczną i zawodową był wielokrotnie nagradzany i wyróżniany nagrodami Ministra i Rektora. Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem za zasługi dla Akademii Rolniczej we Wrocławiu, Złotą Odznaką Honorową NOT.