Lachowicz Stanisław Urodził się 4 lipca 1917 roku we Lwowie. Świadectwo maturalne uzyskał w 1935 roku w Brodach. Studiował w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie w latach 1935–1941 uzyskując dyplom lekarza weterynaryjnego, który później w okresie powojennym nostryfikował na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. W latach 1946–1949 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu, uzyskując dyplom lekarza w 1951 roku. W czasie wojny pracował w Instytucie Przeciwtyfusowym prof. Weigla, a od 1942 do 1945 kolejno w Katedrach Fizjologii i później Położnictwa. Po repatriacji rozpoczął pracę w Katedrze Chirurgii Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu.
Doktoryzował się w 1952 roku, uzyskując stopień doktora medycyny weterynaryjnej i stanowisko adiunkta. Habilitował się w 1967 roku, obejmując jednocześnie etat docenta.
Jego specjalizacją była radiologia. Odbył dwuletni staż z tego zakresu w Katedrze Radiologii Akademii Medycznej we Wrocławiu.
Prowadzone przez Niego badania koncentrowały się wokół traumatologii i chorób zwyrodnieniowych stawów. Ma w swym dorobku ponad 60 prac naukowych, publikowanych w renomowanych czasopismach. Uznawany jest jako jeden z liczących się twórców polskiej radiologii.
Odznaczony Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz wieloma innymi odznaczeniami resortowymi i regionalnymi.
Zmarł w dniu 18 lutego 1980 roku. Pochowany został na cmentarzu w Gliwicach.