Lang Adam Urodził się 25 września 1911 roku w Buszczu, pow. Brzeżany, woj. tarnopolskie. Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum im. J. Sobieskiego w Złoczowie podjął studia geodezyjne na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. Dyplom inżyniera mierniczego uzyskał już w 1934 roku, aby następnie w latach 1934–1937 odbyć studia wojskowe w Szkołach Podchorążych Artylerii: 1934–1935 we Włodzimierzu Wołyńskim i 1935–1937 w Toruniu, gdzie uzyskał dyplom ppor. artylerii. W latach 1937–1939 był oficerem dywizjonu w 25 pułku artylerii lekkiej w Kaliszu.
Od początku działalności Katedry Miernictwa na Wydziale Rolniczym jest współpracownikiem jej kierownika prof. Romana Hlibowickiego. Zostaje adiunktem i w roku 1959 uzyskuje stopień naukowy doktora nauk technicznych. Pracuje też społecznie w Stowarzyszeniu Geodetów Polskich NOT, gdzie w latach 1950–1965 był członkiem Zarządu Oddziału i był przewodniczącym Komisji Oświatowo-Szkoleniowej.
W roku 1967 zostaje powołany na stanowisko docenta etatowego. Pełni obowiązki kierownika Katedry Fotogrametrii w okresie 1967–1969, aż do połączenia się trzech Katedr w zespoloną Katedrę Geodezji. W Katedrze Geodezji, a później Instytucie Geodezji i Zastosowań Matematycznych, na stanowisku docenta pracuje do września 1981 roku, kiedy to przechodzi na emeryturę.
Jego zainteresowania naukowe dotyczyły geodezji inżynieryjno-przemysłowej i rachunku wyrównawczego. Jest autorem publikacji z dziedziny wyrównań sieci geodezyjnych.
Był inicjatorem utworzenia studenckiego Koła Naukowego Geodetów i długoletnim jego opiekunem.
Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i odznakami resortowymi oraz studenckimi.
Zmarł 18 sierpnia 1999 roku. Spoczywa na cmentarzu Św. Rodziny na Sępolnie we Wrocławiu.