Liskiewicz Stanisław Urodził się 7 czerwca 1899 roku w Berezie Kartuskiej na Polesiu. Szkołę średnią ukończył w 1916 roku w Kazaniu. Tegoż roku wstąpił do Instytutu Weterynaryjnego w Kazaniu. W 1918 r. wskutek braku środków utrzymania zmuszony był przerwać naukę. Podejmuje ją w 1919 w Katedrze Zoologii Zwierząt Bezkręgowych Uniwersytetu Kazańskiego, gdzie już jako zastępca asystenta pracował do marca 1922 r. W lecie 1921 r. uczestniczył w wyprawie naukowej na Wyspy Sołowieckie na Morzu Białym. W okresie Kazańskim, pracował 3 miesiące w oddziale epidemiologii przy zwalczaniu cholery.
W kwietniu 1922 roku wrócił do Polski i w jesieni tegoż roku rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Jednocześnie zaczął pracować, z początku jako zastępca asystenta, potem jako młodszy, a wreszcie jako starszy asystent w Zakładzie Anatomii Porównawczej Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. W 1925 r. ogłosił w języku niemieckim pracę Pijawki północno-wschodniej Polski. Za tę pracę uzyskał w 1926 r. dyplom doktora filozofii. W 1929 roku powołany został na współpracownika Komisji Fizjograficznej Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie.
W 1931 roku wyjechał do Lwowa, gdzie został przyjęty na trzeci rok studiów Akademii Medycyny Weterynaryjnej. Jednocześnie pracował jako starszy asystent, z początku w Zakładzie Histologii, a następnie w Zakładzie Farmakologii Akademii Medycyny Weterynaryjnej. W 1935 roku otrzymał tytuł lekarza weterynarii. W 1945 roku przyjechał na Dolny Śląsk do Legnicy. Od 1949 roku pracował jako powiatowy lekarz weterynarii, a następnie w charakterze powiatowego kierownika lecznicy dla zwierząt w Legnicy. Od stycznia 1950 roku został zatrudniony na etacie adiunkta w Zakładzie Zoologii Rolniczej i Entomologii Stosowanej Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej, a w następnym roku po utworzeniu Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu przeszedł do nowo powstałej Katedry Zoologii.
W okresie dwóch lat pełnił funkcję p.o. kierownika katedry. W tej katedrze pracował do czasu odejścia na emeryturę w 1969 roku.
W 1965 roku uzyskał habilitację nadaną uchwałą Rady Wydziału Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego za pracę Niektóre palearktyczne gatunki z podrodziny Melanthripinae (Thysanoptera, Aeolothripidae) (Studium metodyczno-morfologiczne dla celów systematyki) . W 1966 r. objął etat docenta w Katedrze Zoologii Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu.
Zajmował się badaniami nad pijawkami i przylżeńcami. Znając doskonale język rosyjski dokonał licznych streszczeń dla Polskiego Pisma Entomologicznego, a także dla Zoologica Poloniae.
Był członkiem Polskiego Towarzystwa Zoologicznego, Polskiego Towarzystwa Entomologicznego, Polskiego Towarzystwa Biometrycznego, Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej i Związku Nauczycielstwa Polskiego.
Za pracę pedagogiczną i naukową został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
Zmarł 1 maja 1976 roku we Wrocławiu. Pochowany został na cmentarzu Osobowickim.