Małunowicz Irena Urodziła się 23 stycznia 1917 roku w Piotropolu k. Wilna. Studia rozpoczęła na Wydziale Chemicznym na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, a ukończyła na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. Dalsze jej losy związane są z Wrocławiem: w 1948 roku podjęła pracę w Katedrze Chemii Ogólnej Uniwersytetu Wrocławskiego i Politechniki Wrocławskiej.
Po podziale wrocławskich Uczelni, w 1952 roku współorganizowała działalność Katedry Podstaw Chemii Wyższej Szkoły Rolniczej – przede wszystkim w zakresie dydaktyki.
Zainteresowania naukowe skupiła początkowo wokół badań składu huby brzozowej, w nadziei wyizolowania z niej leków. Następnie zajęła się stereochemią związków steroidowych, czego rezultatem była praca doktorska Problemy stereochemii 2-bromo-4,4-dwumetylocholestanonu-3, obroniona na Wydziale Chemicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W pracy tej wykazała, że zmiany struktury przestrzennej wywołane obecnością grup metylowych w związkach steroidowych prowadzą do głębokich zmian aktywności biologicznej hormonów.
Praca habilitacyjna Zagadnienia stereochemii 4-chlorowcopochodnych 2,2-dwumetylocholestanonu-3 pogłębiła i poszerzyła studium nad geometrią przestrzenną związków steroidowych; została przedstawiona i obroniona na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej. Rok 1975 przyniósł nominację profesorską.
Odbyła staże naukowe w Instytucie Chemii Organicznej i Biochemii Czechosłowackiej Akademii Nauk oraz na Uniwersytecie w Belfast.
Pod kierownictwem prof. I. Małunowiczowej zostały obronione na Wydziale Chemii Organicznej i Fizycznej Politechniki Wrocławskiej trzy prace doktorskie.
Z inicjatywy prof. I. Małunowicz Katedra Podstaw Chemii przez szereg lat produkowała tlenek glinu do chromatografii (współautorstwo patentu), a następnie przekazała tę produkcję do przemysłu, co uniezależniło kraj od importu tego adsorbentu.
Opublikowała ponad dwadzieścia oryginalnych prac twórczych i patentów, napisała kilka skryptów do ćwiczeń.
Pełniła funkcje przewodniczącej Komisji ds. młodzieży, prodziekana do spraw studenckich Wydziału Technologii Żywności oraz Mechanizacji Rolnictwa, była członkiem Komisji do Spraw Rozwoju Młodej Kadry Naukowej.
Uhonorowana została Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką Honorową za Zasługi w Rozwoju Województwa Zielonogórskiego (za wieloletnią pracę dydaktyczną w filii Akademii Rolniczej w Toporowie), Odznaką Tysiąclecia.
W 1979 roku przeszła na emeryturę.