Matuła Jan Urodził się 28 maja 1943 roku w Kąclowej w woj. małopolskim. Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Grybowie. Studia biologiczne na Uniwersytecie Wrocławskim ukończył w roku 1968 z tytułem magistra botaniki.
Stopień doktora nauk przyrodniczych uzyskał w Instytucie Biologii Stosowanej AR we Wrocławiu w 1976 roku, natomiast stopień doktora habilitowanego w zakresie biologii – algologii na podstawie rozprawy Warunki troficzne glonów torfowiskowych na obszarze Dolnego Śląska otrzymał w 1996 roku w Instytucie Botaniki PAN w Krakowie.
Odbył staże naukowe krajowe (Instytutu Botaniki PAN w Krakowie) i zagraniczne (Uniwersytet w Uppsali w Szwecji, Uniwersytet w Debrecen na Węgrzech oraz w IBSAN w Bratysławie i Instytucie Limnologii w Kiel w Niemczech).
W latach 1993–1996 przedstawiciel adiunktów w Radzie Wydziału Rolniczego, od 1980 do 1987 opiekun studenckich kół naukowych w AR i na Uniwersytecie Wrocławskim, od 1999 roku prodziekan Wydziału Rolniczego.
Członek Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Fykologicznego i Europejskiego Towarzystwa Fykologicznego oraz Komitetu Naukowego Europejskich Kongresów Fykologicznych.
Promotor 2 doktoratów oraz 20 prac magisterskich. Recenzent w 2 przewodach habilitacyjnych i 2 doktorskich oraz 8 publikacji naukowych i 10 projektów badawczych KBN. Kierownik (2) i główny wykonawca (2) grantów KBN.
Specjalizuje się w problematyce torfowiskowej, współpracując z zespołem badającym torfowiska sudeckie oraz z ogólnopolską grupą ”Porozumienie na rzecz Ochrony Mokradeł PROM” działającą w ramach Światowego Funduszu Na Rzecz Przyrody ”WWF”. Jest autorem publikacji i ekspertyz torfowisk dla służb rolnych, leśnych i ochroniarskich oraz współautorem (1) utworzonego rezerwatu i (8) projektowanych użytków ekologicznych ekosystemów torfowiskowych.
Wiele publikacji poświęcił taksonomii, ekologii i florze glonów. Opisał nowe dla Polski i dla nauki gatunki glonów. Opracował florę glonów torfowisk Dolnego Śląska. Prowadzi badania nad możliwością wykorzystania glonów jako wskaźników zanieczyszczenia rzek i ekosystemów bagiennych. W jego dorobku naukowym są też pozycje poświęcone fykoflorze Arktyki i ostatnio Antarktydy.
Opublikował 74 prace, w tym 2 monografie, 32 publikacje autorskie i 30 we współautorstwie oraz 10 o charakterze popularnonaukowym.
Wyróżniany 7 nagrodami Rektora Akademii Rolniczej. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.