Parzonka Włodzimierz Urodził się 13 września 1930 roku w Kępnie, gdzie ukończył szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące. Studia wyższe odbył w latach 1951–1956 na Wydziale Melioracji Wodnych. Stopień doktora nauk technicznych nadała Mu Rada Wydziału Melioracji Wodnych w 1962 roku na podstawie rozprawy Wyniki badań laboratoryjnych nad stratami ciśnienia przy hydraulicznym transporcie rozwodnionego namułu stawowego w poziomych rurociągach stalowych, natomiast stopień doktora habilitowanego nauk technicznych uzyskał w roku 1968 na Politechnice Wrocławskiej na podstawie rozprawy Reologiczne zachowanie się jednorodnych mieszanin gruntowo-wodnych. W roku 1976 uzyskał tytuł profesora.
Profesor Parzonka rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną w 1956 roku w Katedrze Budownictwa Wodnego na Wydziale Melioracji Wodnych, dziś Instytut Inżynierii Środowiska. Kolejno zajmował stanowiska asystenta (1956–1959), starszego asystenta (1959–1962), adiunkta (1963–1969), docenta (1969–1976), profesora nadzwyczajnego (1976–1992) i profesora zwyczajnego (od 1992 roku).
Zainteresowania naukowe prof. Parzonki obejmują zagadnienia: zamulania i odmulania stawów rybnych i jezior, hydrotransportu mieszanin ciecz – ciało stałe w rurociągach, hydrotransportu i utylizacji gnojowicy z ferm tuczu i chowu zwierząt, reologii mieszanin jednorodnych, a zwłaszcza namułów i gnojowicy, transportu rumowiska wleczonego i zawieszonego w rzekach, sedymentacji, zagęszczania i erozji namułów w zbiornikach wodnych, modelowania budowli wodno-melioracyjnych, hydrauliki i hydrologii rzek i systemów wodnych, składowania odpadów na mokro (rolniczych i przemysłowych).
Dorobek profesora obejmuje ogółem 220 publikacji, w tym 70 w językach obcych (francuskim, angielskim, niemieckim, rosyjskim). Do dorobku zaliczyć należy przeszło 70 niepublikowanych opracowań badawczych dla potrzeb gospodarki.
W latach 1983–1988 był kierownikiem Studium Podyplomowego ”Budownictwo Wodno-Melioracyjne” na Uniwersytecie w Oranie. Prowadził wykłady w uczelniach zagranicznych: w Państwowym Instytucie Politechniczym w Tuluzie, na Wydziale Melioracji Uniwersytetu w Rostocku, w latach 1980–1988 pracował jako wykładowca na Uniwersytecie Nauk i Technologii w Oranie.
Był promotorem 14 zakończonych przewodów doktorskich oraz siedmiu rozpraw ”Post Graduation” na Uniwersytecie w Oranie. Pod jego kierunkiem 140 studentów ukończyło swoje prace dyplomowe, w tym 115 we Wrocławiu i 25 w Oranie.
Pełnił liczne funkcje organizacyjne, m.in. zastępcy dyrektora (1970–1979) i dyrektora Instytutu Budownictwa Wodnego i Ziemnego (1979–1980), pełnomocnika rektora ds. współpracy z zagranicą (1969–1971), przez trzy kadencje funkcję dziekana (1975–1979, 1990–1993, 1993–1996).
Działa aktywnie w towarzystwach naukowych m.in. Towarzystwie Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej. Od 1991 do 1999 roku pełnił funkcję przewodniczącego Sekcji Fizyki Wód Śródlądowych Komitetu Gospodarki Wodnej PAN. Od 1981 roku jest członkiem Międzynarodowej Asocjacji Badań Hydraulicznych, a od roku 1997 członkiem Polskiego Towarzystwa Reologicznego. W latach 1990–1993 był członkiem Rady Naukowej Instytutu Budownictwa Wodnego PAN.
Został wyróżniony: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, francuskim Orderem ”Palmes Academiques”, Złotą Odznaką Budowniczego LGOM i Złotą Odznaką ”Zasłużony dla miasta Wrocławia i województwa wrocławskiego”.
Uzyskał czterokrotnie nagrodę Ministra oraz 15 nagród Rektora.