Pawlina Edward Urodził się 22 października 1948 roku w Żaganiu. Szkołę podstawową ukończył w Brzeźnicy w 1962 r. W roku 1967 został absolwentem Liceum Pedagogicznego w Nowej Soli i rozpoczął studia wyższe na Wydziale Zootechnicznym Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu. Ukończył je w roku 1972, uzyskując dyplom magistra inżyniera zootechniki.
Stopień naukowy doktora nauk rolniczych uzyskał w roku 1979 na podstawie rozprawy Badania nad wzrostem i mlecznością mieszańców (F1) uzyskanych od krów nczb unasienionych nasieniem buhaja rasy holsztyńsko-fryzyjskiej importowanym z USA (promotor - prof. dr hab. Bolesław Nowicki). Stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie zootechniki nadała Mu Rada Wydziału Zootechnicznego Akademii Rolniczej we Wrocławiu w roku 1992 na podstawie rozprawy habilitacyjnej Efektywność krzyżowania bydła rasy czerwono-białej z holsztyńsko-fryzyjskim. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w roku 1997.
Odbył krótkoterminowe staże naukowe w Czechach (Wyższa Szkoła Rolnicza w Brnie), w Jugosławii (Uniwersytet w Nowym Sadzie) i w byłym ZSRR (Wyższa Szkoła Rolnicza w Kiszyniowie) oraz staże zawodowe w Niemczech (Związek Hodowców Bydła w Würzburgu i w Weilheim).
W AR we Wrocławiu zajmował następujące stanowiska: asystenta (1972–1973), starszego asystenta (1973–1979), adiunkta (1979–1992), adiunkta ze stopniem doktora habilitowanego 1992–1997) i profesora nadzwyczajnego (od 1998 r.). W tym okresie pełnił różne funkcje m.in.: opiekuna semestralnych praktyk studenckich (10 lat), praktyk zagranicznych (4 lata), pełnomocnika Dziekana Wydziału Zootechnicznego ds. Praktyk Robotniczych (9 lat), przewodniczącego Wydziałowej Komisji Wyborczej (od 1999 r.) i prodziekana (od 1999 r.). Był redaktorem naukowym dwóch specjalnych zeszytów Roczników Nauk Rolniczych (1991) i 3 książek. Jest członkiem Komisji Rewizyjnej Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego.
Jest promotorem 2 przewodów doktorskich i 24 prac magisterskich, z których 4 zdobyły nagrody w ogólnopolskim konkursie prac magisterskich z zakresu zootechniki. Wykonał jedną recenzję w przewodzie habilitacyjnym, 13 recenzji publikacji naukowych.
Współautor 6 książek, 3 skryptów i 11 przewodników do ćwiczeń oraz 150 publikacji, w tym 70 z zakresu genetyki hodowli zwierząt. Najważniejsze książki to: Leksykon terminów z zakresu genetyki i hodowli zwierząt (1994), Atlas ras zwierząt gospodarskich (1995), Gołębie. Chów, hodowla i rasy (1996), Kozy. Chów, hodowla i użytkowanie (1999), Rasy zwierząt gospodarskich (2001). Wyniki swoich prac prezentował na 5 naukowych zjazdach zagranicznych i na 12 krajowych.
Został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi i odznaką ”Zasłużony dla Akademii Rolniczej we Wrocławiu” oraz wyróżniony zespołową nagrodą Ministra Edukacji Narodowej i 24 nagrodami Rektora.