Peroń Stanisław Urodził się 5 maja 1941 roku w Dąbrowie Górniczej. Szkołę podstawową ukończył w Jedlinie Zdroju. Po złożeniu egzaminów maturalnych w Technikum Ekonomicznym w Legnicy w 1962 roku rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym ówczesnej Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu. Ukończył je w roku 1967, uzyskując dyplom magistra inżyniera ze specjalnością technologia przemysłu rolnego.
Pracę zawodową na stanowisku technologa stażysty rozpoczął w październiku 1967 roku w Zakładach Przemysłu Ziemniaczanego w Kątach Wrocławskich. Po odbyciu rocznego stażu produkcyjnego pełnił tam kolejno funkcje: starszego technologa, starszego asystenta, kierownika Laboratorium Badawczego Przemysłu Ziemniaczanego. We wrześniu 1972 roku podjął pracę w Technikum Rolniczym w Krzyżowicy k. Wrocławia na stanowisku nauczyciela mechanizacji rolnictwa. Pracując w Technikum, równocześnie ukończył Podyplomowe Studia Mechanizacji Rolnictwa na AR we Wrocławiu.
W roku 1974 podjął pracę w Instytucie Mechanizacji Rolnictwa Akademii Rolniczej we Wrocławiu jako starszy asystent.
Stopień doktora nauk rolniczych otrzymał w roku 1981, na Wydziale Rolniczym Akademii Rolniczej we Wrocławiu, na podstawie rozprawy Wymiana masy podczas suszenia wycierki ziemniaczanej w modelu suszarki bębnowej. Stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie inżynierii rolniczej uzyskał w roku 1996, na podstawie rozprawy Analiza procesu suszenia wycierki ziemniaczanej na kulach inertu.
Stanowisko profesora nadzwyczajnego w Instytucie Inżynierii Rolniczej Akademii Rolniczej we Wrocławiu otrzymał w roku 1999. Członek Polskiego Towarzystwa Inżynierii Rolniczej od 1994 roku oraz Polskiego Towarzystwa Agrofizycznego od 1997 roku. Promotor 33 prac magisterskich, recenzent 1 pracy doktorskiej, 4 publikacji naukowych oraz 2 projektów badawczych (grantów).
Autor lub współautor 90 publikacji, w tym 60 prac oryginalnych. Współautor 2 skryptów z zakresu techniki cieplnej oraz niekonwencjonalnych źródeł energii.
Jest specjalistą z zakresu suszarnictwa płodów rolnych i żywności. Autor i współautor 1 opatentowanego wzoru użytkowego, 2 wniosków racjonalizatorskich i 31 ekspertyz.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. Wyróżniony 13 nagrodami Rektora.