Preś Jerzy Urodził się 8 stycznia 1926 roku w Dzietrzkowicach k. Wielunia. Po ukończeniu szkoły podstawowej i średniej rozpoczął studia na Wydziale Zootechnicznym WSR Wrocław, które ukończył w 1954. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Katedrze Żywienia Zwierząt.
W 1961 roku otrzymał na Wydziale Zootechnicznym WSR we Wrocławiu stopień doktora nauk rolniczo-leśnych na podstawie rozprawy Różnorodne metody żywienia oraz opasu młodego bydła rasy nizinnej cb w ujęciu fizjologiczno-żywieniowym i ekonomicznym (promotor – prof. dr. Zygmunt Ruszczyc), natomiast stopień doktora habilitowanego otrzymał na Wydziale Zootechnicznym AR w Poznaniu na podstawie rozprawy Wykorzystanie azotu młodego bydła rasy ncb przy różnych poziomach energii w paszy w 1966 roku. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1973 roku, a profesora zwyczajnego w roku 1980. Specjalność naukowa: żywienie zwierząt
Odbył liczne naukowe i zawodowe staże krajowe i zagraniczne (Niemcy, Ukraina, Łotwa, Jugosławia, Czechosłowacja, Francja, Szwecja).
Przez 3 kadencje był prorektorem ds. Współpracy z Gospodarką Narodową i RZD oraz ds. Studenckich AR Wrocław (1969–1981), był również przez 10 lat kierownikiem Katedry Żywienia Zwierząt i Gospodarki Paszowej. Wiele lat był członkiem Komitetu Nauk Zootechnicznych PAN, a w latach 1990–1995 członkiem Prezydium. Od 1988 roku do 1996 roku. był członkiem Komisji Żywienia Zwierząt Europejskiej Federacji Zootechnicznej, a w latach 1970–1992 członkiem Rady Naukowej przy Ministrze Rolnictwa, od 1983 roku jest członkiem Komisji Oceny Pasz przy Ministrze Rolnictwa, a od 1989 roku przewodniczy jej działaniom. W latach 1984–1987 był wiceprzewodniczącym Komisji Nauk Rolniczych przy Oddziale PAN we Wrocławiu. Był i jest członkiem Rad Naukowych Instytutu Zootechniki w Krakowie (od 1990–1997) i Instytutu Fizjologii i Żywienia Zwierząt PAN w Jabłonnie, członkiem Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego (od 1981), SITR-u, Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego (od 1976). Był członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej oraz Komitetu Badań Naukowych (1991–1995).
Był promotorem 6 doktoratów oraz opiekunem 64 prac magisterskich. Jest autorem lub współautorem 3 podręczników i skryptów oraz autorem 13 recenzji na tytuł profesora, 21 recenzji habilitacyjnych oraz 34 recenzji doktorskich, a także autorem 328 publikacji naukowych, w tym 212 oryginalnych prac badawczych. Prowadził wykłady w uczelniach w Lipsku, Jenie, Petersburgu i na Słowacji. Wyniki swoich badań prezentował na 15 międzynarodowych sympozjach i kongresach.
Jest uznanym specjalistą z zakresu żywienia bydła, autorem preparatów mocznikowych stosowanych w całej Polsce (Melwit) oraz niezwykle cenionym i popularnym wykładowcą specjalistycznych szkoleń dla hodowców bydła.
Za działalność naukową i dydaktyczną otrzymał 2 nagrody Ministra Rolnictwa, 5 nagród Ministra Edukacji Narodowej, 21 nagród Rektora oraz został wyróżniony Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Honorową Odznaką ZSP i odznaką Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Zasłużony dla AR we Wrocławiu oraz licznymi odznaczeniami regionalnymi woj. wrocławskiego i zielonogórskiego.