Ralski Eugeniusz Urodził się 6 listopada 1910 roku w Osieczanach koło Myślenic. W 1929 roku ukończył gimnazjum w Myślenicach i po uzyskaniu świadectwa dojrzałości rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym UJ w Krakowie. W 1933 roku podjął pracę jako asystent w Katedrze Botaniki UJ w Krakowie i tam w 1934 roku uzyskał stopień doktora nauk rolniczych. Po doktoracie, w latach 1935–1937 pracował jako starszy asystent w Katedrze Hodowli Roślin i Genetyki na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki we Lwowie z siedzibą w Dublanach. W 1937 roku zatrudniony został jako starszy asystent w Katedrze Botaniki UJ. W okresie okupacji brał czynny udział w działalności konspiracyjnej jako członek AK. Był współorganizatorem tajnego Wydziału Rolniczego UJ w Krakowie. W 1944 roku zostaje osadzony w obozie koncentracyjnym w Płaszowie koło Krakowa.
Po wyzwoleniu, w lutym 1945 roku, podejmuje pracę w Katedrze Uprawy Roślin UJ w Krakowie na stanowisku adiunkta. We wrześniu 1945 roku, na podstawie rozprawy Wrażliwość pszenic na rdzę brunatną Puccinia triticina Eriksson zostaje habilitowany i powołany na kierownika Katedry Uprawy Roślin UJ. W roku 1946 zostaje powołany przez Delegata Rządu na kierownika Katedry Fitopatologii i Ochrony Roślin Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu (którą organizuje od podstaw) oraz mianowany profesorem nadzwyczajnym. We wrześniu 1946 r. zostaje aresztowany i skazany na karę śmierci za nieujawnienie przynależności do AK i WiN. Po apelacjach i amnestiach – pod koniec 1956 roku odzyskał wolność. W okresie 10-letniego pobytu w więzieniu napisał 7 oryginalnych podręczników i dokonał pięciu przekładów.
W 1956 roku zorganizował od podstaw Katedrę Ekologii Roślin na Wydziale Melioracji Wodnych WSR we Wrocławiu kierując nią do 1963 roku. W roku 1959 odbył trzymiesięczny staż naukowy w USA. W 1974 roku uzyskał nominację na profesora zwyczajnego. Był promotorem wielu prac doktorskich i recenzentem prac habilitacyjnych. Współpraca w dziedzinie badań naukowych z Departamentem Rolnictwa USA oceniona została nadaniem ”Certyfikatu Uznania”. W roku 1980 przeszedł na emeryturę.
Zmarł 24 maja 1981 roku w Osieczanach.