Ruszczyc Zygmunt Urodził się 7 lutego 1914 roku w Wilnie. Studia akademickie ukończył na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie w 1939 roku. Pracę zawodową jako inżynier rolnik rozpoczął w lutym 1939 roku w majątku Sawicze koło Baranowicz. Po rocznej przerwie, z powodu wywiezienia Go przez okupanta na roboty do Niemiec, podjął ponownie pracę w gospodarstwie rolnym, pracując w latach 1944–1945 w Bielanach pow. grójecki i w Podzisinie w woj. wileńskim. W tym czasie działał w ruchu oporu będąc porucznikiem w Zgrupowaniu Wileńskim AK. Po zakończeniu II wojny światowej rozpoczął pracę w charakterze starszego asystenta w Katedrze Ogólnej Hodowli Zwierząt na Wydziale Rolniczym UMCS w Lublinie pod kierownictwem Prof. dr. Romana Prawocheńskiego. Po rocznej pracy przeniósł się do Zakładu Doświadczalnego PINGW w Pawłowicach w woj. poznańskim, gdzie został kierownikiem naukowym. W roku 1951 został przeniesiony do Zakładu Doświadczalnego Instytutu Zootechniki w Czechnicy, w którym pracował jako kierownik naukowy zakładu.
Stopień doktora uzyskał w roku 1949 na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej na podstawie rozprawy Wpływ ciąży wielopłodowej na użytkowość krów mlecznych (promotor - prof. dr. Tadeusz Konopiński), natomiast tytuł docenta został Mu nadany w 1954 roku. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1961 roku, a profesora zwyczajnego w roku 1969. Specjalność naukowa: żywienie zwierząt i paszoznawstwo.
W 1964 r. został powołany przez FAO jako ekspert do Syrii, gdzie brał udział w organizowaniu Instytutu Rolniczego w Damaszku i inicjował prace badawcze z zakresu żywienia zwierząt i paszoznawstwa. Pracował w Syrii 4 lata.
W latach 1951–1979 był kierownikiem nowo utworzonej Katedry Żywienia Zwierząt WSR we Wrocławiu, a w latach 1959–1962 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Zootechnicznego. Przez wiele lat brał udział w pracach Komitetu Nauk Zootechnicznych PAN, Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa, był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Zootechniki w Krakowie.
Był promotorem 14 doktoratów oraz opiekunem ponad 70 prac magisterskich, wykonał wiele recenzji wniosków na tytuł profesora, habilitacyjnych i doktorskich.
Jest autorem 3 podręczników (Metodyka doświadczeń zootechnicznych – 4 wydania; Żywienie zwierząt i paszoznawstwo – 6 wydań; Zasady żywienia zwierząt, 1963) oraz skryptu (Zasady żywienia zwierząt, 1960), oraz 111 publikacji naukowych, w tym 88 oryginalnych prac badawczych. Prowadził wykłady za granicą, szczególnie podczas pobytu w Syrii.
Był uznanym specjalistą z zakresu żywienia zwierząt, paszoznawstwa i doświadczalnictwa zootechnicznego. Specjalizował się w żywieniu świń, był pionierem zarówno w kraju, jak i w Europie stosowania dodatków paszowych poprawiających efekty produkcyjne. Był pionierem wiedzy dotyczącej doświadczalnictwa zootechnicznego, autorem pierwszego podręcznika z metod badań na zwierzętach.
Za działalność naukową i dydaktyczną został wyróżniony Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski; Medalem Komisji Edukacji Narodowej; Odznaką Zasłużony dla AR Wrocław; Odznaką Zasłużony Nauczyciel PRL; Medalem Za zasługi dla AR Wrocław; Medalem 40-lecia PRL; Odznaką Zasłużony dla woj. leszczyńskiego oraz tytułem doktora honoris causa AR w Poznaniu.
Zmarł 27 września 1996 roku. Spoczywa na cmentarzu na Oporowie we Wrocławiu.