Ruszkowski Jan Urodził się 28 maja 1889 roku w Irkucku na Syberii, gdzie ukończył szkołę średnią. W 1912 roku rozpoczął studia wyższe na Wydziale Rolniczym Politechniki Kijowskiej. Pierwsza wojna światowa przerwała mu studia. Do Polski przyjeżdża w 1919 roku i w Poznaniu w 1924 roku kończy studia z tytułem doktora nauk rolniczych.
Równocześnie od 1920 roku rozpoczyna pracę asystenta, a następnie adiunkta w Katedrze Zoologii Ogólnej Uniwersytetu Poznańskiego. W Poznaniu pracuje do 1928 roku. W latach 1928–1937 obejmuje kierownictwo organizującej się przy Warszawskiej Stacji Ochrony Roślin placówki doświadczalnej w Morach koło Warszawy. Tam prowadzi pionierskie prace nad biologią i zwalczaniem szkodliwych owadów. W 1937 roku przenosi się do Puław, gdzie do 1947 roku pracuje w Państwowym Instytucie Naukowym Gospodarstwa Wiejskiego.
W 1948 roku został powołany na kierownika Katedry Zoologii Rolniczej i Entomologii Stosowanej na Uniwersytecie i Politechnice we Wrocławiu, a po zmianach organizacyjnych został kierownikiem Katedry Entomologii na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej.
W 1949 roku w wyniku przewodu habilitacyjnego na Uniwersytecie im. Marii Skłodowskiej-Curie otrzymał stopień doktora habilitowanego i tytuł docenta. Tytuł rozprawy habilitacyjnej – Fauna roślinożerna łanów zbożowych w Polsce w okresie dwudziestolecia 1919–1939. W 1951 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1954 roku profesorem zwyczajnym.
We wrocławskiej Uczelni zorganizował pierwszą w Polsce Specjalizację Ochrony Roślin i kierował nią do 1960 roku. W latach 1956–1960 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Rolniczego.
Pod Jego kierunkiem ponad 300 studentów uzyskało stopień inżyniera lub magistra inżyniera specjalizacji ochrony roślin. Był inicjatorem, redaktorem i współautorem pierwszego zbiorowego podręcznika Ochrona Roślin (1948). Przez całe życie interesował się polskim nazewnictwem owadów i w 1960 roku ukazał się Jego Wykaz alfabetyczny łacińsko-polskich nazw gatunkowych szkodników roślin użytkowych oraz niektórych ich wrogów naturalnych.
Jego dorobek naukowo-badawczy liczy ponad 200 publikacji. W latach 1933–1939 był redaktorem Rocznika Ochrony Roślin części B – Szkodniki roślin oraz redaktorem (1955–1961) Polskiego Pisma Entomologicznego – Seria B – Entomologia stosowana.
Był czynnym członkiem Polskiego Towarzystwa Entomologicznego, wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego oraz długoletnim przewodniczącym Oddziału Wrocławskiego tegoż Towarzystwa.
Za swą działalność naukową i pedagogiczną odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Zmarł 14 czerwca 1961 roku. Pochowany został na cmentarzu św. Wawrzyńca przy ul. Bujwida we Wrocławiu.