Sawicka-Sienkiewicz Ewa Urodziła się 4 kwietnia 1942 roku w Nowym Brzesku, woj. małopolskie. Szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące ukończyła w Gliwicach. Studia wyższe odbyła na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1967 roku tytuł magistra biologii z zakresu botaniki.
Stopień doktora nauk rolniczych uzyskała w roku 1976 w Instytucie Ziemniaka w Boninie na podstawie rozprawy Charakterystyka serii Commersoniana Buk. i gatunku Solanum verrucosum Schlechtd., z punktu widzenia przydatności tych form dla hodowli ziemniaka. W 1994 roku przez Rada Wydziału Rolniczego SGGW nadała Jej stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie agronomii na podstawie rozprawy Indukowane mutacje u łubinu andyjskiego Lupinus mutabilis Sweet.
Pracę naukową, po ukończeniu studiów, rozpoczęła w roku 1967 w Instytucie Ziemniaka w Zakładzie Genetyki i Syntezy Materiałów Wyjściowych w Młochowie. W latach 1976–1983 pracowała na stanowisku adiunkta jako kierownik Pracowni Genetyki. W okresie od 1983 do 1993 pracowała w Ogrodzie Botanicznym PAN w Warszawie, na stanowisku adiunkta jako kierownik Pracowni Gromadzenia Zasobów Genowych a następnie kierownik Pracowni Genetyki i Mutagenezy. Od 1993 roku do 1998 roku pracowała w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Wrocławskiego, a od 1994 roku jako zastępca dyrektora Ogrodu ds. Nauki. W 1998 roku została zatrudniona w Katedrze Hodowli Roślin i Nasiennictwa Akademii Rolniczej we Wrocławiu; od roku 2000 na stanowisku profesora nadzwyczajnego AR.
W 1974 roku odbyła półroczny staż naukowy w Instytucie Hodowli Roślin Uniwersytetu Rolniczego w Wageningen – Holandia, a w 1988 roku w Instytucie Agrobiotechnologii ENEA, Casaccia (Włochy) – stypendium IAEA/FAO Międzynarodowej Agencji Atomistyki.
W pracy naukowej zajmowała się badaniami genetyczno-hodowlanymi nad ziemniakiem, zbożami (żyto i pszenżyto) i łubinami. Zainteresowania badawcze koncentrowały się na problematyce dotyczącej: sposobów zwiększania zmienności genetycznej – międzygatunkowa hybrydyzacja, wykorzystania metody indukowania mutacji, próby adaptacji łubinu andyjskiego do warunków klimatu umiarkowanego, poszukiwania markerów molekularnych.
Opublikowała 80 prac, na które składają się prace oryginalne (40), artykuły przeglądowe, komunikaty naukowe (39) zarówno w języku polskim, jak i angielskim; autorka rozdziału w podręczniku Biologia ziemniaka.
Promotor sześciu prac magisterskich, recenzent 3 prac doktorskich. Brała udział w pracach Komitetów Redakcyjnych (sekretarz, członek) dwóch Zeszytów Problemowych Postępów Nauk Rolniczych, Biuletynu Ogrodów Botanicznych, Muzeów i Zbiorów, Zeszytów Prac Ogrodu Botanicznego PAN i Uniwersytetu Wrocławskiego (członek Komitetu Redakcyjnego) oraz w redagowaniu Biuletynu Informacyjnego PTG.
Jest członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Genetycznego (PTG) Oddziału Wrocławskiego, przewodniczącą Polskiego Towarzystwa Łubinowego (PTŁ).