Słowik Jerzy Urodził się we Lwowie 13 sierpnia 1923 roku, gdzie w 1939 ukończył Gimnazjum im Stefana Batorego. W październiku 1944 roku rozpoczął studia w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie, które kontynuował już po wojnie na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Jeszcze jako student podjął obowiązki asystenta w Katedrze Histologii i Embriologii. Z chwilą powołania Katedry Fizjopatologii (obok ówczesnego kierownika, Profesora Władysława Barneckiego) stał się jej organizatorem i animatorem. Patofizjologią zajmował się do czasu przejścia na zasłużoną emeryturę.
Stopień doktora otrzymał w 1959 roku na podstawie rozprawy Próba modyfikacji metody Lavesa w zastosowaniu do różnicowania komórek szpiku kostnego u białych szczurów. Na podstawie rozprawy Cytochemiczne odczyny w komórkach układu białokrwinkowego szpiku u szczurów pod wpływem tyroksyny i metylotiouracylu w r. 1970 uzyskał stopień doktora habilitowanego. Tytuł profesora nadzwyczajnego nadano Mu w 1988 roku.
W pracy badawczej skoncentrował się na wąskiej dziedzinie biologii stosowanej, jaką jest patologia krwi i narządów krwiotwórczych zwierząt. Szczególnie interesowały Go zagadnienia cytochemii układu białokrwinkowego. Był jednym z niewielu specjalistów, którzy przyczynili się do wprowadzenia cytochemii do hematologii weterynaryjnej. Jeden z pionierów patofizjologii weterynaryjnej w Polsce. Problematyka badawcza, którą się zajmował, obejmowała również zagadnienia istotne dla praktyki weterynaryjnej, a dotyczące cytochemicznej diagnostyki białaczek bydła.
Odbył liczne staże naukowe w pracowniach wydziałów lekarskich, PAN, oraz w Naukowym Ośrodku Fizjologii i Immunologii Komórki w Paryżu.
Był promotorem jednej rozprawy doktorskiej. Autorem rozdziału dotyczącego zaburzeń krwi i układu krwiotwórczego w pracy zbiorowej Patofizjologia zwierząt – PWRiL 1991.
W latach 1987–1993 kierował Katedrą Fizjopatologii.
Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, włączał się czynnie w pracę licznych towarzystw naukowych. Był jednym z inicjatorów i założycieli Polskiego Towarzystwa Histochemików i Cytochemików, ponadto, wieloletnim członkiem Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych, Polskiego Towarzystwa Fizjologicznego, Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego, Polskiego Towarzystwa Toksykologicznego.
Przy pełnym zaangażowaniu naukowym i dydaktycznym, uczestnicząc w pracach komisji rektorskich i dziekańskich, zaznaczał swoją obecność również w pracach na rzecz Uczelni i Wydziału. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP. Wyróżniony został 13 nagrodami Rektora.
Zmarł 24 maja 1998 roku. Spoczywa na cmentarzu św. Wawrzyńca przy ul. O. Bujwida we Wrocławiu.