Sobczak Zygmunt Urodził się 25 kwietnia 1921 roku w Kotlinie, pow. Jarocin. Gimnazjum i Liceum Humanistyczne ukończył w Pleszewie. Studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu odbył w latach 1946–1950, a studia weterynaryjne w latach 1951–1955 w WSR we Wrocławiu. Pracę doktorską Próby stosowania soli amonowych w żywieniu przeżuwaczy (promotor – prof. dr Zygmunt Ruszczyc) uzyskując stopień doktora nauk rolniczych w roku 1960. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w roku 1974 na podstawie pracy Wpływ różnych zawartości wapnia i fosforu w paszy na efekty produkcyjne młodego bydła opasowego i niektóre wskaźniki fizjologiczne. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w roku 1987.
Staże naukowe odbył w Katedrze Dietetyki Wydziału Weterynarii WSR w Brnie (CSSR), w Katedrze Żywienia Zwierząt w Państwowej Szkole Weterynaryjnej w Alfort-Seine (Francja), w Zakładzie Hodowli Koni WSR w Kaposwar (Węgry) i w Zakładzie Hodowli Koni WSR w Brnie w roku 1975.
W roku 1950 rozpoczyna pracę w Katedrze Szczegółowej Hodowli i Żywienia Zwierząt Wydziału Rolniczego Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu; od roku 1952 Katedra Żywienia Zwierząt WSR we Wrocławiu, pełniąc funkcje asystenta, starszego asystenta i adiunkta (1950–1963). W okresie 1963–1969 pracował w Instytucie Zootechniki ZZD Czechnica na stanowisku wicedyrektora ds. nauki. W 1969 wraca na Uczelnię na stanowisko adiunkta w Katedrze Hodowli Bydła i Koni z obowiązkiem prowadzenia zajęć dydaktycznych z hodowli koni. W 1975 roku organizuje Zakład Hodowli Koni, przy nim klub Jeździecki ZAGON, którym opiekuje się do roku 1991. Po uzyskaniu tytułu naukowego profesora zostaje kierownikiem Zakładu Hodowli Koni.
W latach 1954–1963 członek zarządu RZ ZNP, 1957–1963 delegat pomocniczych pracowników naukowych do Rady Wydziału Zootechnicznego oraz Senatu Uczelni. Od roku 1968 udziela się w Polskim Towarzystwie Zootechnicznym (PTZ) – wiceprzewodniczący Koła PTZ we Wrocławiu 1968–1975 i jego przewodniczący 1975–1990, członek Zarządu Głównego PTZ 1990–1993. W latach 1970–1995 członek zarządu Wojewódzkiego Związku Hodowli Koni we Wrocławiu, członek zarządu Poznańskiego Związku Hodowców Koni (1972–1993). Członek Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa ds. hodowli koni oraz Rady Hodowlanej przy Polskim Związku Hodowców Koni (PZHK). W latach 60. konsultant Ministra Rolnictwa ds. skarmiania mocznika oraz członek Rady Naukowo-Technicznej ds. żywienia zwierząt.
Promotor 6 doktoratów i 109 prac magisterskich. Opracował recenzje 2 prac doktorskich, 2 podręczników, 10 projektów naukowo-badawczych, ok. 60 prac naukowo–badawczych i różnych artykułów, 3 ekspertyzy sądowe, 2 ekspertyzy na zlecenie władz terenowych. W dorobku posiada 160 publikacji, w tym 74 oryginalne prace twórcze. Brał udział w 9 kongresach międzynarodowych. Do Jego osiągnięć należy upowszechnienie mocznika w żywieniu przeżuwaczy w Polsce, suszów z roślin okopowych i kukurydzy, zakiszanie traw podsuszonych, program hodowli koni śląskich.
Wyróżniony – Złotym Krzyżem Zasługi, Polonia Restituca, Medalem Zasłużony dla AR we Wrocławiu, Złotą Odznaką Polskiego Związku Hodowców Koni, Honorową Odznaką PTZ, 2 nagrodami Ministra Szkolnictwa Wyższego i 14 Rektora.