Sobiech Tadeusz Urodził się 10 czerwca 1915 roku w Poznaniu. Po ukończeniu tamże gimnazjum studiował w latach 1934–1939 w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. W czasie studiów pełnił obowiązki asystenta (1936–1939) w Katedrze Zoologii i Parazytologii, kierowanej przez prof. Gustawa Poluszyńskiego. W latach okupacji (1939–1945) pracował na stanowisku rejonowego lekarza weterynarii powiatu gorlickiego (woj. Rzeszowskie). W roku 1945 rozpoczął pracę jako starszy asystent w Katedrze Epizootiologii, pod kierownictwem Zygmunta Markowskiego, na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu.
W 1948 roku otrzymał tytuł naukowy doktora medycyny weterynaryjnej na podstawie rozprawy Rozpoznawanie motylicy u bydła za pomocą odczynu śródskórnego. W 1947 r. został adiunktem, w 1951 zastępcą profesora i kierownika katedry, w 1954 docentem, w 1960 profesorem nadzwyczajnym, w 1970 profesorem zwyczajnym i dyrektorem Instytutu Chorób Zakaźnych i Inwazyjnych Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu. Dwukrotnie, w latach 1953–1956 i 1960–1962, był dziekanem, a w latach 1957–1958 pełnił funkcję prorektora do spraw nauczania; przez wiele lat był członkiem Senatu.
Był autorem lub współautorem 69 prac i doniesień naukowych, głównie na temat gruźlicy u zwierząt. Ponadto zajmował się leptospirozą i listeriozą. W prowadzonej przez Niego Katedrze Epizootiologii, a później Klinice Chorób Zakaźnych, opublikowano łącznie ponad 440 prac, doniesień i artykułów naukowych z zakresu etiopatogenezy, diagnostyki i profilaktyki gruźlicy, listeriozy, chorób drobiu, zwierząt futerkowych, ryb oraz pszczół. Jemu głównie zawdzięcza epizootiologia wrocławska swój rozwój.
Był promotorem 21 prac doktorskich; trzech spośród jego pracowników uzyskało tytuł naukowy profesora.
Był członkiem Komitetu Nauk Weterynaryjnych PAN, pełnił obowiązki przewodniczącego Sekcji Chorób Zakaźnych, Inwazyjnych i Mikrobiologii, był wiceprzewodniczącym Zespołu Weterynaryjnego Resortowej Komisji Programowej Wyższych Szkół Rolniczych w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego, członkiem Rady Naukowej Instytutu Weterynarii w Puławach, Rady Naukowej Instytutu Gruźlicy, członkiem Krajowego Komitetu Światowego Stowarzyszenia Weterynaryjnego.
Przez długie lata współpracował z różnymi instytucjami naukowymi i terenowymi we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku. Był m.in. członkiem Rady Naukowo-Technicznej i Rady Sanitarno-Epidemiologicznej przy prezydium WRN, członkiem Zarządu Wojewódzkiego Komitetu do Walki z Gruźlicą, konsultantem Wojewódzkiego Zakładu Weterynaryjnego w zakresie zwalczania chorób zakaźnych zwierząt domowych. Był również członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych, Polskiego Towarzystwa Mikrobiologicznego, Polskiego Towarzystwa Parazytologicznego i innych.
Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką 1000-lecia Polski Ludowej (pośmiertnie), Odznaką XV-lecia Wyzwolenia Dolnego Śląska, Odznaką ”Budowniczy Wrocławia”, Złotą Odznaką Honorową Zrzeszenia Studentów Polskich, Odznaką Ministra Rolnictwa ”Za Wzorową Służbę Weterynaryjną”. Ponadto Rada Wydziału Weterynaryjnego Wyższej Szkoły Rolniczej w Brnie (Czechy) nadała Mu medal im. Ignacego Pešiny za osiągnięcia w dziedzinie nauk weterynaryjnych.
Zmarł 4 sierpnia 1974 roku. Spoczywa na cmentarzu św. Wawrzyńca przy ul. O. Bujwida we Wrocławiu.