Solski Adam Urodził się 23 października 1920 roku w Tarnopolu. W roku 1945 ukończył I Oficerską Szkołę Piechoty w Riazaniu, a w 1946 roku Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych. Od 1946 studiował na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej. Studia ukończył w 1950 uzyskując dyplom magistra inżyniera rolnictwa. Już na ostatnim roku studiów rozpoczął pracę w Katedrze Limnologii i Rybactwa, w której pracował przez 19 lat, pełniąc kolejno obowiązki asystenta i adiunkta.
Stopień doktora nauk rolniczych uzyskał na Wydziale Zootechnicznym AR we Wrocławiu w roku 1960 na podstawie rozprawy Chlorofil w sestonie jako wskaźnik produkcyjności kilkunastu jezior w Polsce. Stopień doktora habilitowanego nadała Mu w czerwcu 1967 r. Rada Naukowa Instytutu Biologii Stosowanej WSR w Olsztynie, na podstawie rozprawy Ocena herbicydów dla celów rybackich. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1974 roku. Odbył staże zagraniczne w RFN i Szwajcarii.
Od 1968 roku pracował w Zakładzie Ochrony Wód Instytutu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, zorganizował tam Pracownię Toksykologii Wody i był jej kierownikiem. W 1979 r. został kierownikiem Zakładu Biologii, a w latach 1983–1990 – dyrektorem Instytutu Inżynierii Środowiska w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Zielonej Górze.
W 1969 roku był członkiem Rady Naukowo-Technicznej krajów członkowskich RWPG dla podtematu: ”Badania wpływu wód podgrzanych zrzucanych przez elektrownie cieplne na reżim termiczny i biologiczny zbiorników”. Był także delegatem na sympozjum specjalistów gospodarki wodnej krajów członkowskich RWPG na temat metod stosowanych w toksykologii wód.
Opublikował 96 prac naukowych, opracowań i artykułów w Polsce i zagranicą. Był autorem 20 ekspertyz.
Wypromował 2 doktorów (1985, 1986) i był recenzentem 4 rozpraw doktorskich.
Był członkiem Prezydium Polskiego Towarzystwa Hydrobiologicznego, Komitetu Wydawniczego Opolskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Komitetu Hydrobiologicznego PAN, Przewodniczącym Komitetu Ochrony Środowiska przy Urzędzie Wojewódzkim w Zielonej Górze, członkiem Prezydium Wojewódzkiego Zarządu Ligi Ochrony Przyrody w Zielonej Górze, członkiem Społecznej Rady Łagowskiego Parku Krajobrazowego, członkiem Komitetu Inżynierii Środowiska PAN, członkiem 2 towarzystw zagranicznych i wielu towarzystw krajowych. Był biegłym w Okręgowej Komisji Arbitrażowej do spraw zatruć ryb i innych szkód wywołanych zanieczyszczeniami wód powierzchniowych. Pełnił funkcje kierownika Sekcji Socjalno-Bytowej ZNP, kierownika Sekcji Naukowo-Dydaktycznej, był prezesem ds. Finansowych Rady Zakładowej ZNP podczas pracy w WSR we Wrocławiu.
Znany specjalista w dziedzinie limnologii i toksykologii. Pod Jego kierunkiem opracowano metodykę badań toksykologicznych środowiska wodnego. Opracowana przez Niego metoda oceny stopnia toksyczności trucizn na poziomie populacji i ekosystemu włączona została do metod opracowanych przez Komisję RWPG (1984).
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Odznaką XV-lecia Wyzwolenia Dolnego Śląska, Odznaką Tysiąclecia, Złotą odznaką ZNP, Medalem za udział w walkach o Berlin, a także Brązowym medalem ”Zasłużony na polu chwały”, nagrodą I stopnia Ministra Edukacji Narodowej.
Zmarł 16 września 1999 roku. Pochowany został na cmentarzu Św. Rodziny przy ul. Smętnej we Wrocławiu.