Stangenberg Marian Urodził się 12 marca 1910 roku w Podwołoczyskach w województwie tarnopolskim. Szkołę powszechną i gimnazjum ogólnokształcące ukończył w Krasnymstawie (woj. lubelskie). Studia wyższe odbył w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
Na podstawie rozprawy Szkic limnologiczny jezior Suwalszczyzny – suchary i jeziorka jako ostatnie stadium starzenia się jezior w 1936 roku uzyskał stopień doktora nauk rolniczych w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Habilitował się w 1947 roku na Uniwersytecie i Politechnice we Wrocławiu na podstawie rozprawy Zmienność ekologiczna płoci (opublikowanej jeszcze w 1938 roku). Profesorem nadzwyczajnym mianowany został w tym samym roku. Tytuł profesora zwyczajnego otrzymał w 1957 roku.
Pracę zawodową rozpoczął w 1933 roku jako inżynier taksator w Drużynie Taksacyjnej Jezior Państwowych w Augustowie. W 1935 roku objął kierownictwo Działu Rybactwa w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Warszawie. Od 1936 do 1944 roku był kierownikiem Oddziału Limnologicznego Działu Wodnego Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie. Po zakończeniu działań wojennych przyjechał do Wrocławia i wraz z grupą pionierów podjął trud organizowania nauki polskiej. Był organizatorem i długoletnim kierownikiem Katedry Limnologii i Rybactwa (1945–1970), prorektorem Wyższej Szkoły Rolniczej (1959–1962), kierownikiem Katedry Biologii Sanitarnej Politechniki Wrocławskiej (1951–1960), kierownikiem Zakładu Ochrony Wód Instytutu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu (1960–1961).
Ogłosił drukiem 105 prac naukowych i popularnonaukowych z limnologii, rybactwa oraz ochrony wód przed zanieczyszczeniem. Większość swoich prac poświęcił badaniom wpływu chemizmu środowiska wodnego na odbywające się w nim procesy biologiczne. Opracował, opartą na zasadach składu chemicznego i morfometrii, typologię jezior Suwalszczyzny. Zbadał 270 jezior, 220 rzek i 150 stawów, wprowadzając do metodyki analiz chemicznych wody szereg nowych oznaczeń. Opracował skład chemiczny osadów 252 jezior Polski i podał ich, nową dla limnologii, klasyfikację. Scharakteryzował skład chemiczny wód i gleb stawów karpiowych w Polsce. Opracował chemizm wód jezior tatrzańskich i wielkiego jeziora alpejskiego (Como we Włoszech). Na podstawie badań składu chemicznego wód rzecznych Polski ustalił najczęstszy typ tych wód. Zbadał skład chemiczny wód rzeki Parany i jej zalewów w Argentynie. Scharakteryzował stan zanieczyszczenia rzek polskich i wytyczył kierunki zmierzające do poprawy jakości wód. Opracował systematykę wewnątrzgatunkową płoci (Rutilus rutilus L. ) w Polsce, tempo wzrostu ważniejszych gatunków ryb w jeziorach Charzykowo i Gopło oraz zasady urządzania gospodarstwa jeziorowego.
Prowadził ożywioną działalność społeczną i organizatorską, pełnił szereg odpowiedzialnych i zaszczytnych funkcji. Przez 25 lat był przedstawicielem Polski w Societas Internationalis Limnologorum. W latach 1962––1965 i 1969–1971 przewodniczył Komitetowi Hydrobiologicznemu PAN. Był członkiem kilku rad naukowych (Instytut Biologii Doświadczalnej im. Nenckiego PAN, Zakład Biologii PAN, Zakład Ekologii PAN, Państwowa Rada Ochrony Przyrody, Komitet Gospodarki Wodnej PAN), a także członkiem licznych towarzystw naukowych, krajowych i zagranicznych. Był także organizatorem XVI Międzynarodowego Kongresu Limnologicznego w Polsce w 1965 r. oraz I i III Krajowego Zjazdu Hydrobiologów.
Stworzył własną szkołę naukową. Wypromował 60 magistrów, 16 doktorów oraz 8 doktorów habilitowanych, z których sześciu uzyskało tytuł profesora.
Był odznaczony, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i wyróżniony członkostwem honorowym Polskiego Towarzystwa Hydrobiologicznego i Złotą Odznaką Miasta Mediolanu.
Zmarł 24 marca 1986 roku we Wrocławiu. Spoczywa na cmentarzu św. Wawrzyńca przy ul. Bujwida.