Szczudłowski Kazimierz Urodził się 6 czerwca 1890 roku we Lwowie. W rodzinnym mieście ukończył szkołę podstawową i gimnazjum, uzyskując świadectwo dojrzałości w 1909 roku. Studia weterynaryjne odbył w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie, kończąc je w 1913 roku. Już w czasie studiów był asystentem – demonstratorem w Katedrze Fizjologii, a po ich ukończeniu asystentem.
W roku 1917 powołany został do wojska austriackiego jako lekarz weterynarii, m.in. w I pułku ułanów w Kraśniku i 29 pułku artylerii ciężkiej, walcząc na froncie włoskim. W listopadzie 1918 r. pełnił służbę jako porucznik, lekarz weterynarii, I pułku artylerii ciężkiej wojska polskiego w Krakowie. W roku 1920 został przeniesiony do Centralnej Szkoły Jazdy i Szkoły Kucia w Warszawie w stopniu kapitana. Na skutek starań uczelni lwowskiej przeszedł na stanowisko komendanta Szkoły Kucia Koni we Lwowie i jednocześnie podjął ponownie obowiązki asystenta w Akademii Medycyny Weterynaryjnej. Tamże w 1920 roku uzyskał stopień doktora medycyny weterynaryjnej. Habilitował się w 1925 roku, uzyskując veniam legendi z chirurgii i ortopedii weterynaryjnej. Odbył studia zagraniczne jako stypendysta rządu francuskiego w roku 1922 w Ecole Veterinaire Superieure w Alfort-Paryżu i w Wyższej Szkole Weterynaryjnej w Brukseli. W roku 1923 już jako stypendysta rządu polskiego, przebywał w Berlinie w klinice prof. Silbersiepe i prof. Kleinpaul Neumanna, a także w Dreźnie, Monachium i Gissen.
W listopadzie 1925 r. uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1934 roku profesora zwyczajnego. W latach 1936–1939 pełnił funkcję rektora Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. Od roku 1926 kierował najpierw Katedrą Chirurgii Ogólnej i Ortopedii wraz z Polikliniką Chirurgiczną i Kliniką Położniczą – a od 1939 roku także Katedrą Chirurgii wraz z Kliniką Chirurgiczną. We Wrocławiu w 1945 roku utworzył Katedrę Chirurgii, którą kierował do 1960 roku i Katedrę Położnictwa, usamodzielnioną w 1948 roku.
W roku 1960 przeszedł na emeryturę.
Stworzył podstawy praktycznej weterynarii klinicznej w okresie międzywojennym we Lwowie i po II wojnie światowej we Wrocławiu, szczególnie w zakresie ortopedii, chirurgii i położnictwa. Tę ostatnią dyscyplinę ugruntował także w lubelskiej uczelni weterynaryjnej. W okresie międzywojennym, w czasie pełnienia funkcji rektora, rozbudował w liczący się sposób Akademię Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie, a we Wrocławiu był współtwórcą Wydziału Medycyny Weterynaryjnej (prodziekan w latach 1950–1953) Uniwersytetu i Politechniki, a później Akademii Rolniczej.
W badaniach naukowych zajmował się diagnostyką chorób kończyn koni i bydła. W tym zakresie opracował polski plan badania, oryginalny w koncepcji, o ogromnej wartości praktycznej. W ramach badań naukowych interesowały Go problemy rozrodu zwierząt i patologie zwyrodnieniowe. Ogłosił wiele prac naukowych w kraju i za granicą. Wydał 6 podręczników, z których do najważniejszych należą: Kucie kopyt i racic, Przypadłości rozmnażania zwierząt domowych, Choroby i leczenie zębów u koni. Wykształcił ponad 3 tysiące lekarzy weterynaryjnych, liczną kadrę naukową, pełniącą dzisiaj samodzielne funkcje w nauce i praktyce. Stworzył polską chirurgiczno-ortopedyczną szkołę naukową.
Był członkiem Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych, Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Mikołaja Kopernika, Europejskiego Towarzystwa Chirurgów Weterynaryjnych.
Wyróżniony wieloma odznaczeniami, wśród nich w okresie międzywojennym Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski nadanym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w roku 1938, medalem X-lecia odzyskanej niepodległości nadanym w 1929 r. przez Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, dyplomem i brązowym medalem za długoletnią służbę oraz dyplomem i srebrnym medalem za długoletnią służbę, przyznane w 1938 roku. W okresie powojennym odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Ponadto otrzymał medal X-lecia PRL i Odznakę XV-lecia Wyzwolenia Dolnego Śląska. Doktor honorowy Akademii Rolniczej w Lublinie (1979) i doktor honorowy Akademii Rolniczej we Wrocławiu (1985).
Zmarł 11 lipca 1985 roku. Spoczywa na cmentarzu przy ul. Grabiszyńskiej we Wrocławiu.