Szerszeń Leszek Urodził się 8 sierpnia 1928 roku w Zawadzie w woj. rzeszowskim. Gimnazjum i liceum ogólnokształcące ukończył w 1949 roku w Ropczycach. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu, które ukończył w Wyższej Szkole Rolniczej, uzyskując tytuł magistra inżyniera w 1954 roku. W 1955 roku rozpoczął pracę jako asystent w Katedrze Gleboznawstwa. Pod kierownictwem prof. dr. hab. Jana Tomaszewskiego rozpoczął badania kartograficzno-gleboznawcze, których głównym celem było sporządzenie map glebowych w różnych skalach. Równocześnie podejmuje drugi kierunek badawczy nad procesami glebowymi w różnych warunkach bioekologicznych.
Na podstawie rozprawy Studia nad glebami strefy klimatu arktycznego na przykładzie południowo-zachodniego Spitsbergenu uzyskał stopień doktora nauk rolniczych w 1962 r., a stopień doktora habilitowanego w 1972 roku na podstawie pracy Wpływ czynników bioklimatycznych na procesy zachodzące w glebach Sudetów i Spitsbergenu.
Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1982 r., a profesora zwyczajnego w roku 1991.
Jest autorem lub współautorem ponad 150 prac naukowych (w tym około 30 w językach obcych). Poza tym jest współautorem skryptu z gleboznawstwa i podręcznika Zagrożenia, ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczo-rolniczego. Prezentował dorobek naukowy m.in. na 2 kongresach Międzynarodowego Towarzystwa Gleboznawczego.
W 1959 roku w ramach Międzynarodowego Roku Geoficznego brał udział jako pierwszy gleboznawca z Polski w wyprawie naukowej na Spitsbergen, a w 1980 roku uczestniczył w następnej wyprawie.
Odbył staże naukowe na Uniwersytetach, m. in. w Nowym Sadzie, Belgradzie, Moskwie, Leningradzie, Rostawie nad Donem.
Promował 7 doktorantów (w tym jeden obywatel Egiptu, a drugi Syrii) oraz 112 magistrantów. Wykonał 6 recenzji prac habilitacyjnych i 11 doktorskich.
Przez szereg lat aktywnie uczestniczył w Komitetach PAN oraz towarzystwach naukowych, m.in. był członkiem Komitetu Gleboznawstwa Chemii Rolniczej i Mikrobiologii, Badań Polarnych, Zagospodarowania Ziem Górskich (Sekcja Sudecka) PAN. W latach 1975–1983 pełnił funkcje dyrektora Instytutu Gleboznawstwa, Chemii Rolniczej i Mikrobiologii, a w latach 1987–1993 dyrektora Instytutu Gleboznawstwa i Ochrony Środowiska Rolniczego. Był organizatorem i kierownikiem studiów podyplomowych (o zakresie ogólnokrajowym) z gleboznawstwa melioracyjnego (1973–1976) oraz z ochrony i kształtowania środowiska (1992–1997).
Za działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Otrzymał złote odznaki ZNP, PTG, za zasługi dla woj. zielonogórskiego oraz Budowniczego LGOM. Wyróżniony 14-krotnie nagrodami Rektora i nagrodą zespołową MEN.