Szopa Ludwik Urodził się 23 sierpnia 1909 roku we Lwowie. Studiował na Wydziale Weterynaryjnym Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu, uzyskując dyplom lekarza weterynarii w kwietniu 1951 r. Przed ukończeniem studiów pracował na stanowisku młodszego asystenta, a następnie w styczniu 1951 r. awansował na starszego asystenta.
Stopień doktora nauk weterynaryjnych otrzymał w 1952 r. na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu na podstawie rozprawy Rozróżnianie piór poszczególnych gatunków drobiu domowego. W sierpniu 1968 roku mianowany został na stanowisko docenta etatowego.
Odbył kilkumiesięczny staż naukowy w Instytucie Drobiarstwa w Zagorsku, Borki (k.Kijowa) i Krasne (na Krymie), wyjeżdżał też do Brna, Ivanki pri Dunaji oraz do Instytutu Drobiarstwa w Merbitz. Był zapraszany na krajowe wystawy drobiarskie w charakterze sędziego głównego.
W latach 1952–1956 był kierownikiem Katedry Hodowli Drobiu na Wydziale Zootechnicznym WSR we Wrocławiu. Od września 1952 r. do 30 października 1952 r. był prodziekanem, a od 1 listopada 1952 r. do 31 lipca 1954 r. dziekanem Wydziału Zootechnicznego WSR.
Członek Polskiego Oddziału Stowarzyszenia Wiedzy Drobiarskiej. Okresowo pełnił funkcję kierownika Wojewódzkiego Ośrodka Weterynaryjnego we Wrocławiu, działał w Dolnośląskim Związku Hodowców i Producentów Drobiu, przez kilka lat był komendantem Dolnośląskiej Chorągwi Harcerzy, działał też aktywnie w ruchu studenckim jako opiekun Studenckiego Koła Amatorów Plastyków.
Promotor kilkunastu prac magisterskich, autor 1 skryptu oraz współautor szeregu publikacji naukowych.
Był prekursorem wprowadzenia bateryjnego systemu utrzymania drobiu w warunkach krajowych.
Otrzymał nagrodę Ministra Szkolnictwa Wyższego.
Zmarł 30 kwietnia 1976 roku i pochowany został na cmentarzu komunalnym przy ul. Grabiszyńskiej we Wrocławiu.