Tomaszewski Jan Urodził się 30 grudnia 1884 roku w Hancewiczach na Polesiu. W 1905 roku podjął studia na Wydziale Leśnym Instytutu Rolnictwa i Leśnictwa w Puławach, po ukończeniu których specjalizował się w Katedrze Gleboznawstwa pod kierunkiem prof. K. D. Glinki. W 1910 roku rozpoczął badania gleboznawcze prowadzone w różnych regionach Rosji. Na Dalekim Wschodzie badał ”czarnoziemy amurskie”, a w roku następnym – czarnoziemy guberni charkowskiej. Od 1911 roku w ciągu 11 lat pracował jako kierownik oddziału badań naukowych stacji doświadczalnej Choszeuty położonej w strefie półpustyni. W tym okresie prowadził szczególnie interesujące badania i doświadczenia nad procesami kondensacji pary wodnej w glebach i piaskach, nad dynamiką wody gruntowej w piaskach wydmowych oraz procesem eolicznym. Prowadził też badania gleboznawcze i hydrologiczne celem określenia możliwości zagospodarowania rolniczego półpustyni i ogromnych obszarów suchych stepów i piasków lotnych. W roku akademickim 1921/22 wykładał gleboznawstwo na Agronomicznym Fakultecie Państwowego Uniwersytetu w Astrachaniu.
W 1922 roku powrócił do Polski z dorobkiem naukowym złożonym z 9 publikacji, w tym 3 monografii. Podjął pracę początkowo jako asystent, a później został kierownikiem działu w Państwowym Instytucie Naukowym w Puławach.
W 1926 roku doktoryzował się na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki we Lwowie, a w 1936 habilitował się na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego.
Pobyt 27-letni w Puławach był okresem bogatej i różnorodnej działalności naukowej i społecznej. Nawiązał współpracę z rolnictwem w zakresie bonitacji i komasacji gruntów ornych oraz melioracji i usprawniania gleb. W ciągu 10 lat prowadził badania gleboznawcze i hydrologiczne obejmujące gleby łąkowe i błotne na Polesiu. Wyniki tych badań przedstawił w postaci map glebowych i publikacji, wśród których szczególnie cenne są monografie Gleby błotne Polski i Gleby łąkowe.
W 1945 roku został mianowany profesorem zwyczajnym na Wydziale Rolnym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.
W lipcu 1946 roku przeniósł się z Lublina do Wrocławia na stanowisko kierownika Katedry Gleboznawstwa Wydziału Rolniczego Uniwersytetu i Politechniki. Tu rozpoczyna się najbardziej twórczy okres działalności naukowej prof. Jana Tomaszewskiego. W latach 1948–1950 zespolił gleboznawców polskich i zorganizował badania kartograficzno-gleboznawcze na obszarze Polski. Wynikiem tych prac stała się barwna mapa gleb Polski w skali 1:1000000 wydana we Wrocławiu pod redakcją Jana Tomaszewskiego. Jego zainteresowania naukowe skupiają się głównie na ważnych problemach i zagadnieniach, takich jak regulacja stosunków wodnych gleb łąkowych, próchnica, zagadnienia procesów glebotwórczych i typologicznych procesów glebowych, problem usprawnienia gleb Polski i podniesienia ich żyzności oraz dynamika gleby. Zapoczątkowuje bioekologiczny nurt w gleboznawstwie.
Wykształcił liczący się zespół gleboznawców, wśród których kilku uzyskało tytuły profesorskie i stworzył wrocławską szkołę gleboznawstwa.
Brał udział w kongresach Międzynarodowego Towarzystwa Gleboznawczego w Rzymie (1929) i w Moskwie (1930). Był członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego, członkiem Wszechzwiązkowego Towarzystwa Gleboznawczego ZSRR, członkiem honorowym Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego oraz innych towarzystw naukowych.
Zostawił bogaty i cenny dorobek naukowy w postaci monografii, rozpraw i artykułów naukowych. Napisał oryginalny podręcznik Nauka o glebie. W 1965 roku Wyższa Szkoła Rolnicza w Olsztynie nadała Mu tytuł doctora honoris causa.
Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta. Był dwukrotnym laureatem Państwowej Nagrody Naukowej.
Zmarł 6 grudnia 1967 roku we Wrocławiu i pochowany został na cmentarzu w Puławach.