Wachnik Zenon Urodził się 6 grudnia 1921 roku we wsi Zamość, woj. piotrkowskie. Dyplom lekarza weterynarii uzyskał w 1952 roku na Wydziale Weterynaryjnym Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu. Bezpośrednio po studiach podjął pracę w Katedrze Epizootiologii WSR we Wrocławiu. Tu przechodzi wszystkie szczeble kariery pracownika naukowo-dydaktycznego. W 1959 r. uzyskał stopień doktora nauk weterynaryjnych, a w 1964 r. – doktora habilitowanego. W 1972 r. mianowany został profesorem nadzwyczajnym, a tytuł profesora zwyczajnego uzyskał w 1979 roku.
Należał do tych badaczy, którzy konsekwentnie dążą do wypełnienia misji społecznej swojego zawodu. Rozumiejąc ogromną rolę służby weterynaryjnej i medycznej w likwidacji zoonoz i białaczek, organizuje w 1974 roku Dolnośląski Zespół do spraw Zoonoz. W ramach tego zespołu koordynował pracę weterynaryjnych i medycznych laboratoriów diagnostycznych. Inicjował nowe kierunki badań i popularyzował ich wyniki środowisku lekarsko-weterynaryjnym. Trwałym dorobkiem zespołu, którego pracą kierował do ostatniej chwili, jest zorganizowanie 3 ogólnopolskich sesji naukowych poświęconych leptospirozie (1978 r.), listeriozie (1979 r.) oraz białaczkom u ludzi i zwierząt (1980 r.).
Jego dorobek naukowy liczy ponad 200 prac, z czego pokaźną część stanowią opracowania dotyczące patologii drobiu. W tym zakresie prowadził też intensywne szkolenie terenowej służby weterynaryjnej. Zainicjował organizowane co 3 lata sympozja drobiarskie oraz powołanie przy AR we Wrocławiu Podyplomowego Studium Technologii Chowu, Profilaktyki i Zwalczania Chorób w Wielkotowarowym Drobiarstwie.
Profesor Zenon Wachnik był promotorem 16 prac doktorskich i 5 habilitacyjnych.
Był członkiem Komitetu Nauk Weterynaryjnych PAN i Komitetu Nauk Rolniczych Oddziału Wrocławskiego PAN, członkiem Rady Techniczno-Ekonomicznej Centralnego Zarządu Państwowych Przedsiębiorstw Gospodarki Rolnej. Ponadto aktywnie uczestniczył w pracach Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych, Polskiego Towarzystwa Mikrobiologów oraz Światowego Stowarzyszenia Wiedzy Drobiarskiej.
Profesor Z. Wachnik wniósł ogromny wkład w unowocześnienie procesu dydaktycznego oraz rozwój studenckiego ruchu młodzieżowego na Uczelni. Był kuratorem ZSP, wiceprzewodniczącym Zespołu Dydaktyczno-Wychowawczego przy Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. Był wyróżniony przez studentów Honorową Odznaką ZSP, Odznaką XX-lecia ZSP oraz Medalem za Zasługi dla Rozwoju Studenckiego Ruchu Naukowego.
Był prorektorem ds. nauczania w latach 1966–1974.
Odznaczony został: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem za Zasługi dla Akademii Rolniczej we Wrocławiu, Odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju, Odznaką za Wzorową Pracę w Służbie Weterynaryjnej, Odznaką Budowniczego m. Wrocławia, Odznaką Honorową za Zasługi dla Woj. Zielonogórskiego, Złota Odznaką ZNP, Złotą Odznaką Honorową Zrzeszenia Lekarzy i Techników Weterynarii oraz wyróżniony licznymi nagrodami Ministra i Rektora.
Profesor Zenon Wachnik zmarł 19 grudnia 1981 roku. Pochowany został na cmentarzu w Czarnocinie k. Piotrkowa Trybunalskiego.