Wilk Kazimierz Urodził się 27 lutego 1925 roku w Starym Korczynie. W 1951 roku ukończył Wydział Rolniczy Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Stopień doktora nauk rolno-leśnych uzyskał w marcu 1960 roku na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu na podstawie rozprawy Przemiana związków próchnicznych na glebach lekkich przy niektórych zabiegach agrotechnicznych. Stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych uzyskał w listopadzie 1964 roku na Wydziale Rolniczym WSR we Wrocławiu na podstawie rozprawy Studia nad frakcjonowaniem związków próchnicznych w glebach o różnym użytkowaniu rolniczym.
Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w lipcu 1976 r., natomiast profesora zwyczajnego w lipcu 1988 r.
Odbył zagraniczne długoterminowe staże naukowe m. in. w Instytucie Gleboznawstwa w Moskwie oraz w Katedrze Gleboznawstwa w Leningradzie.
We Wrocławskiej Uczelni pracował na stanowisku aspiranta w latach 1954–1958, asystenta 1958–1959, adiunkta 1960–1966, docenta 1966–1976, profesora nadzwyczajnego 1976–1988 i od 1988 roku do emerytury na stanowisku profesora zwyczajnego.
Sekretarz Komisji Nauk Rolniczych Polskiej Akademii Nauk w latach 1974–1989 oraz sekretarz Oddziału Polskiego Towarzystwa Gleboznawstwa w latach 1958–1961. Senior budowy budynku przy ul. Grunwaldzkiej 53 przekazanego Uczelni w 1970 roku.
Promotor 4 doktoratów oraz 32 prac magisterskich. Przetłumaczył trzy monografie naukowe z języka rosyjskiego z zakresu doświadczalnictwa wazonowego, fizjologicznych podstaw żywienia roślin oraz znaczenia molibdenu w rolnictwie.
Autor 75 publikacji naukowych oraz ok. 400 streszczeń i tłumaczeń z języka rosyjskiego i angielskiego zamieszczonych w Przeglądzie Naukowej Literatury Rolniczej i Leśnej (1964–1972). Wyniki swojej pracy naukowej prezentował na licznych konferencjach naukowych, m.in. w Moskwie, Pradze, Kesztehely. Członek międzynarodowej grupy roboczej krajów RWPG, zajmującej się oceną oddziaływania zabiegów nawozowych na cechy jakościowe roślin uprawnych, zwłaszcza zbóż.
Prowadził badania nad metodami określania próchnicy w różnych typach gleb o różnym użytkowaniu rolniczym, wpływem nawożenia mineralnego i organicznego na plony roślin uprawnych i właściwości agrochemiczne gleby, skutkami intensywnego nawożenia mineralnego i stratami składników mineralnych z gleby. Współautor metody frakcjonowania związków próchnicznych w glebach, szeroko wykorzystywanej w kraju i za granicą.
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem 40-lecia PRL.
Zmarł 7 października 2000 r. Pochowany jest na cmentarzu na Kiełczowie we Wrocławiu.