Włodarczyk Stanisław Urodził się 24 sierpnia 1910 roku w Grodzisku Mazowieckim, woj. warszawskie.
Studia wyższe ukończył w 1939 r. na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Po studiach zatrudniony został jako inspektor łąkarski w Warszawskiej, a później Lwowskiej Izbie Rolniczej. W czasie II wojny światowej pracował jako asystent Kontroli Obór, a następnie inspektor hodowli w Warszawskiej Izbie Rolniczej. Po wojnie instruktor hodowli, następnie inspektor łąkarski w Wojewódzkim Urzędzie Ziemskim w Cieplicach, później w Izbie Rolniczej we Wrocławiu. W 1946 roku podjął pracę w Katedrze Uprawy łąk i Pastwisk na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. W 1949 roku uzyskał stopień doktora nauk rolniczych i stanowisko adiunkta. W latach 1952–1963 kierował Katedrą Uprawy Łąk i Pastwisk na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie, początkowo (1952–1954) na stanowisku adiunkta, następnie (1954–1961) na stanowisku docenta i od 1961 roku jako profesor nadzwyczajny. W latach 1957–1959 pełnił funkcję kuratora Katedry Botaniki tego Wydziału. W latach 1963–1970 był kierownikiem Katedry Torfoznawstwa na Wydziale Melioracji Wodnych w Wyższej Szkole Rolniczej we Wrocławiu. Do roku 1977 pracował w Instytucie Rolniczych Podstaw Melioracji.
Przewodniczący wrocławskiego Oddziału Stowarzyszenia Łąkarzy i Torfiarzy (1946–1947); lektor w Instytucie Szkolenia Zawodowego Pracowników Rolnictwa Rady Narodowej we Wrocławiu; ekspert Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu i Opolu oraz w wojewódzkim zarządzie PGR w tych miastach; członek Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego (1952–1958); członek Polskiego Towarzystwa Botanicznego (1952–1955).
Dorobek naukowy prof. S. Włodarczyka obejmuje 76 publikacji naukowych i popularnonaukowych. W pracach naukowych wyraźnie zaznaczają się dwa kierunki badań: pratotechnika i torfoznawstwo. Profesor S. Włodarczyk przekazał praktyce rolniczej wyniki swoich badań naukowych i bogatego doświadczenia zawodowego w formie podręczników Botanika łąkarska (cztery wydania) oraz Uprawa i użytkowanie łąk i pastwisk (dwa wydania).
Pod kierunkiem Profesora pięć osób pomyślnie zakończyło przewód doktorski, a 53 osoby napisały prace magisterskie. Opracował 7 opinii wniosków o nadanie tytułu naukowego profesora nadzwyczajnego i 2 profesora zwyczajnego, ponad 350 opinii prac naukowych i podręczników oraz prac magisterskich.
Przeszedł na emeryturę 20 września 1977 roku.
Odznaczony Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz uhonorowany 2 nagrodami Ministra resortu edukacji i kilkoma nagrodami Rektora Akademii Rolniczej w Lublinie i Wrocławiu.