Wojtysiak Antoni Urodził się 13 sierpnia 1896 roku w Radomiu. Po ukończeniu szkoły średniej w Warszawie w 1915 roku, rozpoczął studia wyższe na Politechnice Warszawskiej oraz na Kursach Przemysłowo-Rolniczych Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. W 1918 roku przerwał studia i wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Po odbyciu kampanii wojennej kontynuował studia, które ukończył w 1925 roku, uzyskując dyplom magistra inżyniera rolnictwa na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
Stopień doktora nauk rolniczych otrzymał w 1930 roku, a stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych w 1938 roku – obydwa na Wydziale Rolniczym SGGW w Warszawie.
Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1946 roku, a profesora zwyczajnego w 1958 roku.
Instruktor Centralnego Związku Kółek Rolniczych (1922–1924), dyrektor naczelny Centralnego Towarzystwa Organizacji Kółek Rolniczych (1924–1939), st. asystent w Zakładzie Chemii Rolniczej SGGW (1923–1926). W okresie pracy w SGGW pod kierunkiem prof. J. M. Pomorskiego wykonał kilka cennych prac naukowych z dziedziny nawożenia roślin uprawnych, a w szczególności pobierania składników pokarmowych. Brał również udział w badaniach gleboznawczych na Polesiu.
Starszy asystent i Zastępca Dyrektora Ogniska Kultury Rolnej i Zakładu Doświadczalnego w Poświętnem (1926), taksator gleb w Państwowym Banku Rolnym (1927–1928), nauczyciel w szkolnictwie zawodowym (1939–1945), kierownik Katedry Rolnictwa SGGW (1945–1950). Jednocześnie był wykładowcą Encyklopedii Rolnictwa na Uniwersytecie Warszawskim i doradcą do spraw produkcji rolnej w Związku Samopomocy Chłopskiej.
W 1950 roku przeniesiony został służbowo do Wrocławia, gdzie zorganizował Katedrę Szczegółowej Uprawy Roślin na Wydziale Rolnym Uniwersytetu i Politechniki. Był kierownikiem tej katedry (1950–1966), do czasu przejścia na emeryturę, dziekanem Wydziału Rolniczego (1956–1960), posłem na Sejm (1957–1960), przewodniczącym Wydziału VII Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego (1962–1964), przewodniczącym Komisji Rejonizacyjnej Rolnictwa w Radzie Naukowej przy Wojewódzkiej Radzie Narodowej we Wrocławiu.
Promotor 3 doktoratów i około 100 prac magisterskich. Wykonał wiele recenzji w przewodach habilitacyjnych i doktorskich. Redaktor czasopisma Agronomia Społeczna i Szkolnictwo Rolnicze. Autor 125 publikacji naukowych i ponad 100 pozycji popularnonaukowych.
Był pionierem kierunku badań z zakresu agronomii społecznej. Upowszechnił oryginalne i nowoczesne koncepcje organizacji rolnictwa i doświadczalnictwa rolniczego, oparte na demokratyzacji życia wsi polskiej i znajomości rolnictwa europejskiego, po odbyciu licznych podróży do krajów Europy Zachodniej.
W okresie powojennym zajmował się: rejonizacją roślin uprawnych na Dolnym Śląsku, systemami uprawy roślin, agrotechniką i metodycznymi zagadnieniami badania rozwoju i wzrostu roślin. Prace rejonizacyjne miały szeroki zasięg (Prusy Polskie, Pomorze Zachodnie, Ziemia Lubuska i Dolny Śląsk).
Był bardzo cenionym dydaktykiem i wychowawcą młodzieży, dzięki wspaniałej erudycji i wszechstronnej wiedzy (również humanistycznej).
Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, wyróżniony nagrodą Ministra Szkolnictwa Wyższego.
Zmarł 9 grudnia 1978 roku w Warszawie w wieku 82 lat. Spoczywa na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.